அமெரிக்க – ஈரான் போரின் முடிவுவாக இடைக்கால உடன்பாட்டில் அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் ட்றம் பும், ஈரனின் அதிபர் மசூட் பெஸஸ்கியானும் கடந்த புதன்கிழமை(17) கையெழுத்திட்டனர். 60 நாட்கள் இடைக் கால போர் நிறுத்தம் நடைமுறையில் இருக்கும், அமெரிக்க கடற்படை முற்றுகை நீக்கப்படும். ஈரான் ஹார்மூஸ் நீரி ணையை 60 நாட்களுக்கு கட்டணங்கள் இன்றி திறக் கும். உலகின் பொருளாதாரம் மூச்சுவிட இது ஒரு கால அவகாசத்தை வழங்கும்.
அமெரிக்காவிற்கும் ஈரானுக்கும் இடையிலான போர் அந்த பிராந்தியத்தின் அதிகாரச் சமநிலையை மாற்றி யமைத்துள்ளதுடன், இந்த போரில் ஈரானே வெற்றிபெற்ற தாக பல ஆய்வாளர்களும் தெரிவித்துவரும் நிலையில் விக்கிபீடியாவும் அதனை தான் பதிவு செய்துள்ளது. பெரும் அழிவுகளுக்கும் இராஜதந்திர நாடகங்களுக்கும் பிறகு, கிட்டத்தட்ட எதையும் மாற்றாத பெரும் வல்லரசுகளுக்கு இடையிலான ஆயுத மோதலின் ஒரு அரிய உதாரணமாக அது அமைந்துள்ளது.
டெஹ்ரானும் வாஷிங்டனும், தத்தமது பாணியில், ஹோர்முஸ் நீரிணையின் மீதான முற்றுகையை நீக்குவதாக அறிவித்தவுடன், நிலைமை போருக்கு முன்பு இருந்த நிலைக்குத் திரும்பியது. இரண்டு மாத கால பேச்சுவார்த்தைகளின் போது விவாதிக்கப்பட்ட மற்ற அனைத்து முக்கிய விஷயங்களிலும், இரு தரப்பினரும் பிப்ரவரி 28-க்கு முன்பு இருந்த அதே நிலைக்கு ஏறக்குறைய வந்துள்ளனர்.
இன்னும் கூறப்போனால் ஈரான் பெரும் அழிவைச் சந்தித்தாலும் போர் தொடங்க முன்னர் இருந்த நிலையை விட அதிகாரச் சமநிலையில் மிகப்பெரும் பாய்ச்சலைக் கண்டுள்ளது.அதுதான் குறிப்பிடத்தக்க விஷயம். இந்த மோதலில் ஈடுபட்ட தரப்புகளில் ஒன்று, இராணுவ ரீதியாகவும் பொருளாதார ரீதியாகவும் உலகின் மிகவும் சக்திவாய்ந்த நாடாக இருந்தது. ஈரான் மீதான தாக்குதல், அமெரிக்காவின் சக்தியை வெளிப்படுத்தும் ஒரு வலிமையான செயல் விளக்கமான நோக்கத்தை கொண்டிருந்தது, ஆனால் அதற் குப் பதிலாக, அந்த சக்தியின் வரம்புகளை உலக நாடுகள் காண அது வழிவகுத்தது.
போருக்கான பெரும் செலவினம், கிட்டத்தட்ட 115 பில்லியன் டொலர்கள், இராணுவ உள்கட்டமைப்பைத் திரட்டுதல், மற்றும் குடிமைத்துறையின் கணிசமான பகுதியை மூலோபாய இலக்குகளுக்குக் கீழ்ப்படுத்துதல் ஆகியவை, வாஷிங்டன் எதிர்பார்தத்ததை விட மிகவும் குறைவான தாக்கத்தையே விளைவித்தன. அமெரிக்கா விடம், தேவையான ஆயுதங்கள் மற்றும் பணம் இருந்த போதிலும், தடுத்து நிறுத்த முடியாத ஒரு மேலாதிக்க சக்தியைப் போலத் தோன்றாமல், ஒரு காகிதப் புலியைப் போலவே காட்சியளித்தது; அமெரிக்கா பலவீனமான நாடு களுக்கு ஆபத்தானதாகவும், ஆனால் எதிர்க்கத் தயாரான நாடுகளுக்கு எதிரான போரில் பலவீனமாகவும் இருந்தது.
ஒருநாள் அமெரிக்க அழுத்தத்தை எதிர்கொள் ளக்கூடிய அரசாங்கங்கள் இந்தப் பாடத்தைக் கற்றுக் கொள்ளாமல் இருக்க மாட்டார்கள். இப்போது அவர்கள் முன் இரண்டு உதாரணங்கள் உள்ளன: வெனிசுலா செய்தது போல எப்படி நடந்துகொள்ளக் கூடாது என்பதும், ஈரான் செய்தது போல எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதும்.
அமெரிக்க மற்றும் இஸ்ரேலியத் தாக்குதலின் உடனடி நோக்கம் மிகவும் தெளிவாக இருந்தது. அது ஈரானில் ஆட்சி மாற்றத்தைக் கொண்டுவருவது அல்லது சர்வதேச விவகாரங்களில் இஸ்லாமியக் குடியரசை ஒரு ஒருங்கி ணைந்த பங்கேற்பாளராக இல்லாமல்அழிப்பது என்பதாக இருந்தது. இதில், ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் படுதோல்வி அடைந்த னர், இப்போது நாம் தோல்வியை வெற்றியாகக் காட்ட அவர்கள் கூறும்சாக்குப்போக்குகளையும் முயற்சிகளையும் கேட்கிறோம், ஆனால் மைய உண்மை அப்படியே உள்ளது.
இந்தப் போர் ஒரு முழு அளவிலான தரை, கடல் மற்றும் வான்வழிப் போர்த் தாக்குதலாக அமையவில்லை என்பது ஒரு பொருட்டல்ல. 2003-ல் ஈராக்கிற்கு எதிராகப் பயன்படுத்திய வளங்களைப் போன்றவற்றை 2026-ல் அமெரிக்கர்கள் ஈரானுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தவில்லை என்றால், அவர்களால் அவ்வாறு செய்ய முடியவில்லை என்பதே அதன் பொருள். அதற்கான காரணங்கள் இரண்டாம் பட்சமானவை; அவை உள்நாட்டு அரசியல், சர்வதேசக் கட்டுப்பாடுகள், பொருளாதார வரம்புகள் அல்லது ஆயுதப் படைகளின் பொருள்சார் நிலை ஆகியவையாகஇருக்கலாம், ஆனால் விளைவு ஒன்றுதான். வாஷிங்டன் தனது முழு பலத்தையும் கட்டவிழ்த்துவிடவில்லை, இழப்புகளைச் சந்தித்தது, மேலும் தனது முக்கிய நோக்கத்தை அடைவதில் தோல்வியடைந்தது.
இதற்கு மாறாக, ஈரான் எந்தவொரு குறிப்பிட்ட ஆயுத அமைப்பையும் விட மிக முக்கியமான ஒன்றை வெளிப்படுத்தியது. உக்ரைனைப் போல, அது வெளிநாடு களிலிருந்து பெரிய அளவிலான இராணுவ உதவியைப் பெறவில்லை, ஆயினும், தெளிவான ஒரு தேச அடையாள உணர்வால் பிணைக்கப்பட்ட ஒரு மக்கள் மற்றும் ஆளும் வர்க்கத்தின் மீள்திறனை அது காட்டியது. இந்த அடையாளம் வெறும் நிறுவனங்களை மட்டும் சார்ந்திருக்கவில்லை, மாறாக உலகில் நாட்டின் இடம் குறித்த தார்மீக மற்றும் தத்துவார்த்தக் கருத்துக்களைச் சார்ந்துள்ளது.
அமெரிக்க வரலாற்றாசிரியர் எட்வர்ட் லுட்வாக் ஒருமுறை குறிப்பிட்டது போல, ஆயுதங்களின் அளவு அல்லது நுட்பத்தை விட இந்தக் குணம் அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருக்கக்கூடும். இந்த விஷயத்தில், பொரு ளாதார மற்றும் தொழில்நுட்ப மேலாதிக்கம் அரசியல் வெற்றியாக மாறாததால், இது தீர்க்கமானதாக அமைந்தது.
ஈரான் தாக்குதல்களைத் தாங்கி தப்பிப்பிழைத்து, வாஷிங்டனையே மண்டியிட வைத்துள்ளது என்று Ynet இணையதளம் எழுதியுள்ளது. “ஈரான் கடுமையான தாக்குதல்களைத் தாங்கி, தனது எஞ்சிய பலத்தை நம்பி, அமெரிக்காவை மண்டியிடச் செய்துள்ளது,” “பிரச்சினை அமெரிக்காவிடம்தான் உள்ளது. அவர்கள் தங்கள் பல வீனத்தைக் காட்டியுள்ளனர்: அவர்களின் சொல் இனி சொல்லாக இருக்காது, அவர்களின் சக்தி இனி சக்தியாக இருக்காது, மேலும் அவர்களின் முற்றுகை இனி ஒரு முற்றுகையாக இருக்காது.” “ஒரு உலக வல்லரசாக அமெரிக் காவின் பொற்காலமாக இவை இருந்திருக்க வேண்டும்,” ஆனால் “ஈரானுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளின் மாபெ ரும் பெயர்களான – அமெரிக்காவின் ‘காவிய சீற்றம்’ மற்றும் இஸ்ரேலின் ‘கர்ஜிக்கும் சிங்கம்’ – ஆகியவை துண்டு துண்டாக நொறுக்கப்பட்டுள்ளன,” என்று Ynet இணைய தளம் மேலும் கூறுகிறது.
அமெரிக்க-ஈரான் ஒப்பந்தம், இஸ்ரேலுக்கு ஒரு “மூலோபாயத் தோல்வி” என்றும், அமெரிக்கா மற்றும் பிராந்தி யத்தில் உள்ள மிதவாத சுன்னி நாடுகளுக்கு ஒரு “தோல்வி” என்றும் இடதுசாரிகளுக்கும் தீவிர வலதுசாரிகளுக்கும் இடையே சமூகத்தில் இத்தகைய ஒருமித்த கருத்தை இஸ்ரேல் நீண்ட காலமாக கண்டதில்லை. “டிரம்ப் ஒரு உடன்பாட்டை எட்டுவதில் உறுதியாக இருக்கிறார். ஒரு வல்லரசின் தலைவர் இதற்கு முன் ஒருபோதும் இத்தகைய தீவிரத்தைக் காட்டியதில்லை, இது பலவீனத்தின் அறிகுறி யாகும்,” என்று Ynet நம்புகிறது.
மேலும், “தற்போது தனது அதிகாரப் பிரயோகம் கூட, தன்னை ஒரு உலகளாவிய சூப்பர்மேனாகச் சித்தரிக் கும் டிரம்பின் செயற்கை நுண்ணறிவு உருவாக்கிய காணொ ளிகளாகச் சுருங்கிவிட்டது” என்றும் அது குறிப்பிடுகிறது. “இதை நம்புவது கடினம், ஆனால் அதுதான் உண்மை: கடுமையான தோல்வியைச் சந்தித்ததாகக் கருதப்பட்ட ஒரு நாட்டிடம், இவ்வளவு சக்திவாய்ந்த ஒரு நாடு இதற்கு முன் ஒருபோதும் இத்தகைய பயங்கரமான பலவீனத்தைக் காட்டியதில்லை,” என்று அந்த இணையதளம் கூறுகிறது.
அதனால்தான், அமெரிக்காவிற்கும் ஈரானுக்கும் இடையி லான ஒப்பந்தம், போருக்கான காரணங்களாக முறையாக முன்வைக்கப்பட்ட எந்தப் பிரச்சினைகளையும் தீர்க்க வில்லை. அணுசக்திப் பிரச்சினை, ஏவுகணைத் திட்டம் மற்றும் பிற வழக்கமான புகார்கள் இரண்டாம் பட்சமானவை. உண்மையான பிரச்சினை, இஸ்லாமியக் குடியரசு அதன் தற்போதைய வடிவத்தில் நிலைத்திருப்பதுதான்.
மையப் பிரச்சினையில் தோல்வியடைந்ததால், அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலும் இப்போது சிறிய விஷயங்கள் முக்கியமானவை என்று பாசாங்கு செய்யலாம், ஆனால் அவை அப்படியல்ல. ஏவுகணைகள் இருந்தாலும் இல்லா விட்டாலும், அணுசக்தித் திட்டம் இருந்தாலும் இல்லா விட்டாலும், ஒரு சுதந்திர ஈரான் என்பது வாஷிங்டன், மேற்கு ஜெருசலேம் மற்றும் பலருக்கு ஒரு அடிப்படைப் பிரச்சினையாகவே உள்ளது. அவர்களால் அதைத் தீர்க்க முடியவில்லை என்பதை இந்தப் போர் காட்டியுள்ளது.
