அரசுக்கு முண்டு கொடுத்துவரும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு ஆட்சியில் உள்ள ஐக்கிய தேசியக் கட்சி அரசாங்கத்திற்கு எதிரான எதிர்ப்பு வாத அரசியல் நடவடிக்கைகளை ஏன் கையில் எடுத்துள்ளமைகான காரணம் என்ன என்ற வினா தாயக உறவுகளின் மத்தியில் மேலெழுந்துள்ளதோடு பாரிய அதிர்ச்சியையும் ஏற்படுத்தியுள்ளதாக தமிழ்த் தேசிய அரசியல் அவதானிப்பு மையம் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.

பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க தலைமையிலான ஐக்கிய தேசியக் கட்சியானது ஆட்சிப்பீடத்தில் இருப்பதற்கு எந்தவிதமான நிபந்தனைகளையோ, உடன்படிக்கைகளையோ செய்யாது வரவுசெலவுத்திட்டங்கள், பெரும்பான்மையை நிரூபிக்கும் சந்தர்ப்பங்கள், நம்பிக்கை இல்லாப்பிரேரணை மீதான வாக்கெடுப்புக்கள் உள்ளிட்ட அனைத்துச் சந்தர்ப்பங்களிலும் தமிழர்களையும் மறந்து தேசியத்தினையும் இழந்து காவல்தெய்வமாக தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு இருந்து வருகின்றது. எத்தனையோ விமர்சனங்களும், வினாக்களும் பொதுவெளிகளிலும், ஊடகங்களிலும், ஏனைய பல்வேறு தரப்புக்களாலும் முன்வைக்கப்பட்டபோதும் அமைதியாக குஞ்சை அடைகாப்பது போன்று ஐ.தே.க அரசாங்கத்தின் மீது எந்தவிதமான கீறல்களும் விழாது பாதுகாத்து வந்திருந்த கூட்டமைப்பு இந்த மாதத்தின் நடுப்பகுதியிலிருந்து தான் பாதுகாத்து வந்திருந்த அரசாங்கத்தின் மீது குற்றச்சாட்டுக்களை கூட்டமைப்பின் தலைவர் இரா.சம்பந்தன் தொடக்கம் பெரும்பாலான பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களும் சரவெடியாக அடுக்க ஆரம்பித்துள்ளனர். அரசாங்கம் எம்மை ஏமாற்றி விட்டது என்கிறார் தீடீரென விழித்தெழுந்த தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவர் இரா.சம்பந்தன், மைத்திரி நம்பிக்கைத் துரோகமிழைத்துவிட்டார் என்கிறார் கம்பெரலிய கனவில் மிதந்து கொண்டிருக்கும் இலங்கை தமிழரசுக் கட்சியின் தலைவர் மாவை.சோ.சேனாதிராஜா.

தமிழர் தாயகத்தில் பௌத்த மதத்தின் ஆக்கிரமிப்பால் அழிவடையும் இந்து மதத்தைக் காப்பதற்கு இந்தியா உதவவேண்டும் என்கிறார் தமிழ் மக்களின் அதிக ஆணைபெற்றவர் என்று மார்பு தட்டிவரும் சிறிதரன், புதிய அரசியலமைப்பு வராது விட்டால் நாடு பாரிய விளைவுகளைச் சந்திக்க நேரிடும் என்கிறார் சுமந்திரன்.

மைத்திரியும், ரணிலும் ஏமாற்றிவிட்டதால் அரசாங்கத்தினை பதவியில் தொடரவைப்பதா இல்லையான என்ற கோணத்தில் செல்வம் அடைக்கலநாதன், யோகேஸ்வரன், ஸ்ரீநேசன், கோடீஸ்வரன் என தமது மனதுக்குப்பட்டவகையில் அரசுக்கு எதிரான வார்த்தைகளை அள்ளிவீசுகின்றார்கள். சனநாயகத்தினை உறுதிப்படுத்துவதற்காக ரணில் அரசாங்கத்தினை ஆட்சியில் அமரவைத்திருக்கின்றோம்.

யானை ஆட்சியில் அமர்ந்திருந்தாலும் அதன் பாகனாக இருக்கும் கூட்டமைப்பின் அங்குசத்தின் சுட்டுக்களிலேயே அது நகர்கின்றது என்று பூடகம் போட்டவர்கள் ஏன் இவ்வாறு திடீரென்று அரச எதிர்ப்புவாத கருத்துக்களை காட்டுத் தீயாய்ப் பரவ விடுகின்றார்கள் என்ற சந்தேகம் அனைவரினதும் மனதில் இயல்பாகவே எழுகின்றது. சிறீலங்காவின் தேர்தல்கள் ஆணைக்குழுவின் தவிசாளர் மகிந்த தேசப்பிரிய சனாதிபதி தேர்தலுக்கான வர்த்தமானி அறிவித்தல் செப்டம்பர் மாத பிற்பகுதியில் வெளியிடுவதற்கு தீர்மானிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும், சனாதிபதி தேர்தலை எதிர்வரும் நவம்பர் மாதம் 15 ஆம் திகதிக்கும் டிசம்பர் மாதம் 7ஆம் திகதிக்குமிடையிலான ஒரு சனிக்கிழமை நடத்துவதற்கு உரிய நடவடிக்கைகளுக்கு தயாராகி வருவதாகவும் பகிரங்கமாக அறிவித்துள்ளார்.

மறுபக்கத்தில் இனப்படுகொலையை அரங்கேற்றிய மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான பொதுஜன முன்னணி எதிர்வரும் மாதம் 11ஆம் திகதி தனது சனாதிபதி வேட்பாளரை அறிவிப்பதற்குரிய முனைப்புக்களைச் செய்துவரும் அதேநேரம் ஆரம்பகாலம் தொட்டு திட்டமிட்ட நிகழ்ச்சி நிரல் ஊடாக தமிழர்களை நசுக்கி வரும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி எதிர்வரும் 5ஆம் திகதி தனது புதிய கூட்டணிக்கான உடன்படிக்கை நிகழ்வையும் முன்னெடுக்கவுள்ளதாகவும் அறிவித்துள்ளது.

இவ்வாறான நிலையில் முஸ்லிம் கட்சிகள் ஐ.தே.க தரப்புடன் இணைவது ஏறக்குறைய உறுதியாகிவிட்ட நிலையில் கூட்டமைப்பும் பெரும்பாலும் அவ்வாறான முடிவொன்றையே எடுக்கவுள்ளது. மகிந்த இனவழிப்புக்கு காரணமாக இருந்தவர் என்பதால் அவரை ஆதரிக்க முடியாது என்பதில் நியாயமான காரணம் இருந்தாலும், ஐக்கிய தேசியக் கட்சியை ஆதரிப் பதற்கு கூட்டமைப்பிடம் நியாயமான காரணங்கள் எதுமே இல்லை.

மேலும் தற்போதும் அக்கட்சியின் அரசுக்கு எந்தவிதமான நிபந்தனைகளுமின்றி சரணாகதியடைந்து ஆட்சியில் அமர்வதற்கு முண்டுகொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் கூட்டமைப்பு சனாதிபதி தேர்தல் உட்பட அடுத்து வரும் எந்தவொரு தேர்தலிலும் தமிழ் மக்களிடத்தில் வாக்குகளை கேட்டுச் செல்வதற்கு எவ்விதமான விடயங்களும் கையில்லை. உரிமைகளை பெற்றுத்தருவோம் என்றோ அல்லது அபிவிருத்தியை பெற்றுத்தருவோம் என்றோ கூறி தாம் சார்ந்திருக்கும் தென்னிலங்கை சிங்கள, பௌத்த பெருந்தேசியவாத கொள்கையைக் கொண்ட ஐ.தே.கவுக்கு வாக்குகளை சேகரிக்க முடியாது.

யானையின் தும்பிக்கையாக இருக்கும் தம்மீது தமது மக்கள் நம்பிக்கை இழந்துள்ளனர் என்பதை பட்டவர்த்தனமாக புரிந்திருக்கும் கூட்டமைப்பு தேர்தல்களுக்கு முன்னதாக மக்களிடத்தில் செல்வதற்கான வழியை அமைப்பதற்காகவே இத்தகைய எதிர்ப்பு வாத அரசியல் நாடகமொன்றை மெல்லென அரங்கேற்ற ஆரம்பித்தள்ளது என்பது வெளிப்படையாகின்றது.

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு 2015ஆம் ஆண்டிலிருந்து தற்போது வரையில், வரவு செலவுத்திட்டங்களுக்கு கண்மூடித்தனமாக ஆதரவு வழங்கியது, மூன்று தடவைகளுக்கு மேலாக நம்பிக்கை இல்லாப்பிரேரணை கொண்டுவரப்பட்டபோது அதனை எதிர்த்து வாக்களித்து தோற்கடித்து, ஐ.தே.க அரசாங்கத்தினை காப்பாற்றியது, ஒக்டோபர் புரட்சியின் போது எவ்விதமான நிபந்தனையுமின்றி ஆட்சியமைப்பதற்கு கைகொடுத்திருந்தது, தாயகம், தேசியம், சுயநிர்ணயம், பகிரப்பட்ட இறையாண்மையுடன் இணைந்த வடகிழக்கில் சமஷ்டி அடிப்படையிலான தீர்வு என்ற மக்கள் ஆணை பெற்ற கோட்பாட்டை கைவிட்டு ஒற்றை ஆட்சிக்குள் தீர்வினை தேட விளைந்தது, வலிந்து காணாமலாக்கப்பட்டவர்கள் விடயம் உட்பட தாயக தமிழர்கள் முகங்கொடுக்கும் எந்தவொரு ஆக்கிரப்புக்கள், கையகப்படுத்தல்கள் உள்ளிட்டவற்றுக்கு எதிராக எந்தவிதமான சனநாயகப் போராட்டங்களையோ அல்லது முன்னெடுக்கப்பட்ட போராட்டங்களுக்கு ஆதரவையோ வழங்காதும் இருந்தது.

இவற்றை விடவும், ரணங்களைச் சுமக்கும் எந்தவொரு உறவுகளின் மனங்களில் உள்ள வேதனைகளையும் உணராது சர்வதேச அரங்கில் நீதிகோரலுக்காக நிறைவேற்றப்பட்ட ஜெனீவா பிரேரணையும் நீர்ப்புறச்செய்து தான் முண்டுகொடுக்கும் அரசாங்கம் மூச்சுவிட்டுச் செயற்படுவதற்காக செவ்வனே காப்பாற்றியிருந்தது கூட்டமைப்பு. இவ்வளவு தூரம் பௌத்த சிங்கள பேரினவாத அரசாங்கத்திடம் சரணாகதியடைந்து விட்டு எவ்வாறு தாயகத்தில் உள்ள உறவுகளிடத்தில் மீண்டும் தமக்கோ அல்லது தாம் சார்ந்த தென்னிலங்கை தரப்பினருக்கோ வாக்குகளை கோருவது. ஆகவே தான் மகிந்தவை பரம விரோதியாகவும், தாம் தற்போது சார்ந்திருக்கும் தென்னிலங்கை தரப்பினை மென்வலு விரோதியாகவும் சித்தரித்து பகிரங்க வெளியில் எதிர்ப்புக்குல் எழுப்பும் செயற்பாடுகளே முன்னெடுக்கப்படுகின்றன.

உரிமைகளுக்காகவும், அபிலாசைகளுக்காகவும் ஏழு தசாப்தத்திற்கும் மேலாகவும் காத்திருக்கும் பாரம்பரியம் கொண்ட தன் இனத்தினையே இலகுவாக ஏமாற்றி தமது அரசியல் இருப்பினையும் சுகபோகத்தினையும் பாதுகாக்க விளையும் அரசியல் தரப்புக்களின் மாய வித்தை என்பது தாயக உறவுகள் தெளிவாக உணர்ந்துள்ளனர். ஆகவே இந்த எதிர்ப்புவாத அரசியல் சரசரப்புக்களுக்கு ஒருபோதும் பனங்காட்டு நரிகள் அஞ்சப்போவதுமில்லை. சோரம்போகப் போவதுமில்லை என்பது திண்ணம்.

புதிய அரசியலமைப்பைத் தயாரிக்கும் முயற்சிகளுக்குப் புத்துயிரளிக்க கூட்டமைப்பின் தலைவர்களான சம்பந்தனும், சுமந்திரனும் முற்பட்ட அதற்கு ஏற்கனவே சமாதி கட்டப்பட்டு விட்டது என்பதை ரணில் விக்கிரமசிங்க அறிவித்திருக்கின்றார். இந்த நிலையில், கடந்த வாரம் பாராளுமன்றத்தில் நடைபெற்றது புதிய அரசியலமைப்பு மீதான ஒரு பிரேத பரிசோதனையாகவே இருந்தது. இதனைக் கொன்றது யார்? அதற்கு எவ்வாறு சமாதி கட்டப்பட்டது என்பதையிட்டு பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் கடுமையாக வாதிட்டுள்ளார்கள்.

“இரண்டு வருடங்களில் இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வு” என பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க யாழ்ப்பாணத்தில் வைத்து இரு வாரங்களுக்கு முன்னர் தெரிவித்ததில் தெளிவான செய்தி ஒன்று பொதிந்திருந்தது. கடந்த மூன்று வருட காலமாக இடம்பெற்று, குற்றுயிராக – கோமா நிலையில் கிடந்த புதிய அரசியலமைப்பைத் தயாரிக்கும் முயற்சிக்கு சமாதி கட்டப்பட்டுவிட்டது என்பதுதான் அது. இன்னும் நான்கு மாதங்களில் சனாதிபதித் தேர்தல் நடைபெறவுள்ளது. அது முடிந்து சில மாதங்களில் பொதுத் தேர்தல் நடைபெறும். ஆக, இதற்கு முன்னதாக அரசியலமைப்பைத் தயாரிக்கும் முயற்சிளுக்குப் புத்துயிர் கொடுக்க முடியாது. இந்த நிலையில் இன்னும் இரண்டு வருடங்களில் தீர்வு என பிரதமர் கூறியிருப்பது ஒரு புறம் அடுத்த தேர்தலை இலக்கு வைத்த வாக்குறுதியாக இருந்தாலும், மறுபுறத்தில் தற்போதைய அரசியலமைப்பாக்க முயற்சிகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதை மறைமுகமாக அறிவிப்பதாகவும் அமைந்திருந்தது.

புதிய அரசியலமைப்பைத் தயாரிக்கும் பாராளுமன்ற வழிநடத்தல் குழுவுக்கு ரணில்தான் தலைமை தாங்கினார். அதற்கான செயலகத்துக்குப் பொறுப்பாக கலாநிதி ஜயம்பதி விக்கிரமரட்ணவும், சுமந்திரனும் இருந்தார்கள். ஆக, அரசியலமைப்பாக்க முயற்சிகளுக்கு சமாதி கட்டப்பட்டுவிட்டது என்பது இவர்களுக்குப் புரியாமலிருக்காது.

பிரதமர் இந்த அறிவித்தலை வெளியிட்ட பின்னணியில், “புதிய அரசியலமைப்புக்கு என்னதான் நடந்தது?” என்பதைக் கேள்விக்குட்படுத்தும் வகையில் பாராளுமன்ற விவாதம் ஒன்றும் நடைபெற்றது. தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு கொண்டுவந்த விஷேட கவனயீர்ப்புப் பிரேரணையையடுத்து வியாழன் வெள்ளி என இரண்டு நாட்களுக்கு இந்த விவாதம் இடம்பெற்றது. இந்தப் பிரேரணையின் மூலம் அரசியலமைப்பைத் தயாரிக்கும் முயற்சிகளுக்குப் புத்துயிர் கொடுப்பதற்கே கூட்டமைப்பு முயன்றதாகத் தெரிகின்றது. ஏனெனில் கூட்டமைப்புக்கு அது தேவையாக இருந்தது.

அடுத்தமாதம் புதுடில்லி செல்வதற்கு கூட்டமைப்பு திட்டமிடுகின்றது. அரசியலமைப்பைத் தயாரிக்கும் முயற்சிகள் ஒன்றுமே இல்லை – தேர்தல் தயாரிப்புக்கள்தான் நடைபெறுகின்றது என்றால், அங்கு சென்று பேசுவதற்கு எதுவுமே கூட்டமைப்புக்கு இருக்காது. அதனைவிட, புதிய அரசியலமைப்பில்தான் கூட்டமைப்பு தனது அரசியல் முதலீடுகளைச் செய்திருக்கின்றது. அதற்குச் சமாதி கட்டப்பட்டுவிட்டது என்றால், தேர்தலுக்கு முகங்கொடுக்கும் போது மக்களை எதிர்கொள்ள கூட்டமைப்பிடம் எதுவும் இருக்கப்போவதில்லை. அதனால்தான் இந்த விவாதத்துக்கு அழைப்பு விடுத்திருந்தது.

கூட்டமைப்பின் எதிர்பார்ப்பு என்னவாக இருந்தாலும், அரசியலமைப்பு குறித்த ஒரு பிரேத பரிசோதனைதான் இரண்டு நாட்களாகப் பாராளுமன்றத்தில் இடம்பெற்றது எனச் சொல்லலாம். கூட்டமைப்பினரைப் பொறுத்தவரையில் இங்கு அவர்கள் காராசாரமாக நிகழ்த்திய உரைகள், மக்கள் மத்தியில் தமக்கான ஆதரவுத் தளத்தைத் தக்க வைப்பதற்குப் போதுமானது என அவர்கள் நம்பலாம். ஆனால் மக்களைப் பொறுத்தவரையில், அதனை அவர்கள் நம்பத் தயாராகவில்லை. கடந்த மாதம் கூட ரணிலைப் பாதுகாத்தவர்கள் இப்போது வீராவேசமாகப் பேசுவதை நம்புவது எப்படி என்பதுதான் அவர்களுடைய கேள்வி!

கூட்டமைப்பின் தலைவர் சம்பந்தன் வழமைபோல ஆக்ரோஷமாக ஒன்றரை மணிநேரம் பேசினார். “புதிய அரசியலமைப்பு தொடர்பாகவும் அதிகார பரவலாக்கம் குறித்தும் அரசாங்கம் உள்நாட்டுக்கும் சர்வதேசத்திற்கும் அளித்த வாக்குறுதிகள் எதனையும் நிறைவேற்றவில்லை. இந்த நிலைமை தொடர்ந்தால் சர்வதேச மட்டத்தில் எமது நாடு நம்பிக்கையற்றதொன்றாகிவிடும். புதிய அரசியலமைப்பு தயாரிப்புக்காக முன்மொழியப்பட்ட பிரேரணைகளை எடுத்துக்கொண்டு பிளவுபடாத நாட்டுக்குள் முறையான தீர்வொன்றை பெற்றுக்கொடுக்க அரசாங்கம் விரைவாக செயற்படவேண்டும்.  இல்லாவிட்டால் இந்த அரசாங்கம் தொடர்ந்து பயணிக்க முடியாதநிலை ஏற்படும்” என்பது சம்பந்தனின் எச்சரிக்கை. சம்பந்தன் இவ்வாறு எச்சரிப்பதும் பின்னர் ரணிலுடன் பேரம் பேசி ஆதரவளிப்பதும் வழமையானது என்பதால் அதனையாரும் சீரியஸாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

அரசாங்கம் தனது பயணத்தின் இறுதிக்கு வந்துவிட்டது. இன்னும் சில மாதங்களில் மாற்றங்கள் வரப்போகின்றது. அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் பணியின் ஆரம்பத்தில் சொல்லியிருக்க வேண்டியதை இறுதிக் காலத்தில் சொல்வதன் மூலம் சம்பந்தனால் எதனையும் சாதிக்க முடியாது என்பது அவருக்கும் தெரியும்.

அரசியலமைப்பு பணி ஆரம்பமாவதற்கு முன்னரே, அதாவது 2015 இலேயே, “அடுத்த வருடத்தில் தீர்வு” என நம்பிக்கை வெளியிட்டவர் சம்பந்தன். கூட்டமைப்பின் பேச்சாளர் எம்.ஏ.சுமந்திரன், “தமிழர் பிரதேசங்களில் அபிவிருத்திகளைச் செய்வது, அவர்களுக்கு அரசியல் அதிகாரத்தை வழங்குவதற்குப் பதிலீடாகாது. புதிய அரசமைப்பைக் கொண்டுவராவிட்டால் நாடு இதுவரை சந்தித்திராத பேரழிவை எதிர்கொள்ளும். 70 ஆண்டுகளாக நாங்கள் தீர்வைப் பெற முயல்கிறோம். எங்களால் இயன்ற முழு ஒத்துழைப்பை வழங்கியுள்ளோம். எங்களுக்கு தேவை என்றபடியால் தான் நாங்கள் உச்சபட்ச ஒத்துழைப்பு மற்றும் விட்டுக்கொடுப்பை வழங்கியுள்ளோம். பிரதமரும் அரசும் தங்களின் பொறுப்பில் இருந்து நழுவி விட முடியாது” எனத் தெரிவித்தார்.

அரசாங்கம் இவ்வாறுதான் செயற்படும் என்பதற்கு இலங்கையின் வரலாற்றில் 70 ஆண்டு கால அனுபவம் உள்ளது. எழுத்து மூலமாகக் கொடுத்த வாக்குறுதிகளையே கிழித்தெறியும் அரசாங்கங்களை நாம் கண்டுவந்திருக்கின்றோம். தந்தை செல்வாவுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதிகள் இரண்டு தடவைகள் மீறப்பட்டன. மூன்று சந்தர்ப்பங்களில் மட்டும்தான் அதிகபட்சமான தீர்வுக்கு இலங்கையின் அரசாங்கங்கள் இறங்கிவந்திருந்தன.

ஒன்று – இந்தியாவின் அழுத்தத்தால் உருவான 13 ஆவது திருத்தம். இரண்டு – உள்ளக சுயாட்சிக்கு இணங்கிய ஒஸ்லோ உடன்படிக்கை, மூன்று சந்திரிகா தயாரித்த பிராந்தியங்களின் ஒன்றியம். இந்த மூன்று சந்தர்ப்பங்களிலும் விடுதலைப் புலிகளின் பலம் அரசாங்கத்தை பணியவைத்தது. 87 இல் இந்தியாவின் தலையீடு 13 ஆவது திருத்தத்துக்கு காரணமாக இருந்தது என்றும் சொல்லலாம். அதாவது ஆயுத பலம் அல்லது, வெளிநாட்டு அழுத்தம்தான் அரசாங்கத்தைப் பணியவைக்கும். இல்லையெனில் பேரினவாத நிலைப்பாட்டில்தான் அரசு செல்லும். சிறீலங்கா அரசாங்கம் என்பது நன்கு கட்டமைக்கப்பட்ட பௌத்த –

சிங்கள கடும்போக்கால் நிறுவன மயப்படுத்தப்பட்ட ஒன்று. 2015 தேர்தலின் போது சம்பந்தனுக்கு கொடுத்த வாக்குறுதிக்காக சனாதிபதியும், பிரதமரும் புதிய அரசியலமைப்பைக்கொண்டுவந்து இன நெருக்கடிக்குத் தீர்வைத் தருவார்கள் என யாராவது நம்பியிருந்தால் அவர்கள் வரலாற்றைப் படிக்காதவர்களாக இருக்க வேண்டும். புதிய அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் பணி ஆரம்பிக்கப்பட்டபோதே, அதன் முகவுரையில் அதிகாரப்பரவலாக்கல் என்ற பதம் நீக்கப்பட்டது. அப்போதே இந்த ஆட்சியில் தீர்வு கிடைக்கப்போவதில்லை என்பது வெளிப்படையாகியது. அப்போதே உசாரடைந்து அதற்கேற்ற உபாயங்களை கூட்டமைப்புத் தலைமை வகுத்திருக்க வேண்டும்.

கல்முனை விவகாரத்தில் கூட்டமைப்புத் தலைமைக்கு கொடுத்த வாக்குறுதியைக்கூட அரசாங்கம் காப்பாற்றவில்லை. ஆனால், கூட்டமைப்பின் வாக்குகளால் அரசு நம்பிக்கையில்லாப் பிரேரணையிலிருந்து தப்பியது. அந்த ஒரு சிறிய பிரச்சினைக்கே தீர்வு கிடைக்கவில்லை. கன்னியா, செம்மலை விவகாரங்கள் நீதிமன்றத்துக்குச் செல்கின்றன. இவற்றுக்குக் கூட அரசியல் ரீதியிலான தீர்வு இல்லை. இந்த நிலையில், இனநெருக்கடிக்கு அரசாங்கம் நியாயமான தீர்வைத் தரும் என கூட்டமைப்பு நம்பிக்கொண்டிருக்கின்றதா? கூட்டமைப்புக் கோரிய விவாதத்துக்குப் பதிலளிக்கக்கூட பொறுப்பு வாய்ந்த அமைச்சர்கள் யாரும் சபையில் இருக்கவில்லை. சம்பந்தன் பேசிய போது சபையில் விரல்விட்டு எண்ணக்கூடியவர்களே இருந்தார்கள்.

அரசியலமைப்பு குறித்த இந்த விவாதம் – அல்லது பிரேத பரிசோதனை இரண்டு விடயங்களைத் தெளிவாக்கியிருக்கின்றது. ஒன்று – சிங்களக் கட்சிகள் எவற்றுக்குமே இன நெருக்கடிக்கு அரசியல் தீர்வு காணப்பட வேண்டும் என்பதில் அக்கறை இல்லை. இரண்டு – அதனைத் தெரிந்து கொண்டும் பாராளுமன்ற ஆக்ரோச உரைகளின் மூலம் இழந்து போன தமது ஆதரவுத் தளத்தைக் கட்டியெழுப்பவும், தமது தவறுகளுக்கான பொறுப்பை அரசாங்கத்தின் தலையில் போட்டுவிடுவதற்கும் கூட்டமைப்பு முயன்றுள்ளது.