சர்வதேச நிதி நிறுவனத்தின் (IIF) தரவு களின்படி, அரசாங்கங்கள், குடும்பங்கள் மற்றும் நிறுவனங்கள் உள்ளிட்டவற்றின் ஒட்டுமொத்த உலகளாவிய கடன், 2026-ஆம் ஆண்டின் முதல் பாதியில் 10 டிரில்லியன் டொலர் அதிகரித்து, 365 டிரில்லியன் டொ லருக்கும் மேலாக உயர்ந்துள்ளது. இது பூமியில் உள்ள ஒவ்வொரு நபருக்கும் சுமார் 44,000 டொலர் கடனுக்குச் சமமாகும். இந்த அதிகரிப்பில் பெரும்பகுதி வளர்ந்து வரும் சந்தைகளிலிருந்தே வந்துள்ளது.
இந்தக் கடனுக்கான வட்டிச் சுமை மிகவும் அதிகமானது. வளர்ந்த பொருளாதார நாடுகள் கடந்த ஓராண்டில் மட்டும் தங்கள் அரசுப் பத்திரங்களுக்கான வட்டியாக 3.3 டிரில்லியன் டொலருக்கும் அதிகமான தொகையைச் செலுத்தியுள்ளன. இது, உலகம் முழுவதும் பாதுகாப்புத் துறை (3.1 டிரில்லியன் டொலர்), செயற்கை நுண்ணறிவு (2.6 டிரில்லியன் டொலர்) அல்லது தூய்மையான எரிசக்தி (2.3 டிரில்லியன் டொலர்) ஆகியவற்றிற்காகச் செலவிடப்படும் தொகையை விட அதிகம்.
பொதுமக்களைப் பொறுத்தவரை, வட்டிச் செலவு கள் அதிகரிப்பது என்பது பள்ளிகள், மருத்துவமனைகள் மற்றும் ஓய்வூதியத் திட்டங்கள் போன்ற சேவைகளுக்குக் கிடைக்கும் நிதி குறைவதைக் குறிக்கிறது. இந்தச் செலவுகளை ஈடுகட்ட அரசாங்கங்கள் வரிகளை உயர்த்த வேண்டியிருக்கலாம் அல்லது பொதுச் செலவுக ளைக் குறைக்க வேண்டியிருக்கலாம். மேலும், அரசாங்கங்களுக்கான கடன் வாங்கும் செலவு அதிகரிப் பது, வீட்டுக் கடன்கள், வாகனக் கடன்கள் மற்றும் கிரெடிட் கார்டுகளுக்கான வட்டி விகிதங்களையும் உயர்த்தக்கூடும்.
அமெரிக்கா, 41.4 டிரில்லியன் டொலர் என்ற மிகப்பெரிய அரசுக்கடனைப் கொண்டுள்ளது; இது அந்நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) 127 சதவீதமாகும். அமெரிக்கா தனது கடனை டொலரில்—உலகளாவிய முதன்மை இருப்பு நாணயத்தில்—பெறு வதால், அதன் கடன் பத்திரங்களுக்கு உலகளவில் அதிக தேவை உள்ளது. இருப்பினும், அமெரிக்காவின் கடன் வாங்கும் திறன் எல்லையற்றது அல்ல.
