சர்வதேச சட்டம் அந்தக் கேள்விக்கு ஒரு எளிமையான பதிலை அளிக்கவில்லை. அது சுயநிர்ணய உரிமையை மக்களின் உரிமையாகத் தெளிவாக அங்கீகரிப்பதோடு, அரச இறையாண்மை மற்றும் பிராந்திய ஒருமைப்பாட்டையும் பாதுகாக்கிறது. சர்ச்சைக்குரிய கேள்வி என்னவென்றால், மரபுசார் காலனித்துவ நீக்கத்திற்கு வெளியே, போதுமான அளவு கடுமையான ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளான அல்லது அர்த்தமுள்ள உள் சுயநிர்ணய உரிமை தொடர்ந்து மறுக் கப்பட்ட ஒரு மக்கள், வெளி சுயநிர்ணய உரிமை அல்லது தீர்வுக்கான பிரிவினை உரிமையைப் பெற முடியுமா என்பதுதான். அந்தக் கோட்பாடு சர்வதேச சட்டத்தின் பொது விதியாக நிறுவப்படாமல், இன்னும் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளது.
சர்வதேச நீதிமன்றம் தனது கொசோவோ ஆலோச னைக் கருத்தில் இதை குறிப்பாகத் தெளிவுபடுத்தியது. சுயநிர்ணய உரிமைக்கான சர்வதேச சட்ட உரிமையின் வளர்ச்சியை நீதிமன்றம் அங்கீகரித்தபோதிலும், அங்கீகரிக் கப்பட்ட காலனித்துவ அல்லது அந்நிய ஆதிக்கச் சூழல் களுக்கு வெளியே, தற்போதுள்ள ஒரு அரசிலிருந்து பிரிந்து செல்வதற்கான உரிமையை சர்வதேச சட்டம் வழங்குகிறதா என்பது குறித்தும், பரிகாரப் பிரிவினைக்கான கோட்பாடு உண்மையில் உள்ளதா என்பது குறித்தும் முற்றிலும் மாறுபட்ட கருத்துக்கள் நிலவுவதாகப் பதிவு செய்தது. முக்கியமாக, கொசோவோ நடவடிக்கைகளில் அந்தக் கேள்விகளுக்குத் தீர்வு காண்பது அவசியமில்லை என்று நீதிமன்றம் தீர்மானித்தது.
பொதுவான சர்வதேச சட்டத்தில் சுதந்திரப் பிரகடனங்களுக்கு எதிராகப் பொருந்தக்கூடிய தடை எதுவும் இல்லை என்று நீதிமன்றம் தனியாக முடிவு செய்தது; ஆனால் அந்த முடிவை, பிரிந்து செல்வதற்கான ஒரு நேர்மறையான சட்ட உரிமையை அங்கீகரிப்பதோடு குழப்பிக்கொள்ளக் கூடாது.
தமிழீழத்திற்காக ஒரு வலுவான சட்ட வாதத்தை முன்வைப்பதற்கு அந்த வேறுபாடு முக்கியமானது, ஏனெ னில் ஈழத் தமிழர்களுக்குத் தானாகவே சுதந்திரம் அளிக் கும் ஒரு எளிய விதி சர்வதேச சட்டத்தில் ஏற்கனவே உள்ளது என்று வாதிடுவதன் மூலம் இந்த வழக்கை வலுவிழக்கச் செய்யக்கூடாது. அது அவ்வாறு இல்லை. மக்களுக்கு சுயநிர்ணய உரிமை உண்டு என்பதை சர்வதேச சட்டம் அங்கீகரிக்கிறது, அதே சமயம் அர்த்தமுள்ள உள் சுயநிர்ணய உரிமையை நீண்டகாலம் மறுப்பதன் சட்டரீதி யான விளைவுகள் சர்ச்சைக்குரியதாகவே உள்ளன, மேலும் பரிகாரத்திற்கான வெளி சுயநிர்ணய உரிமையின் சாத்தியக் கூறு சர்வதேச நீதிமன்றத்தால் இன்னும் திட்டவட்டமாகத் தீர்க்கப்படவில்லை என்பதே வலுவான வாதமாகும்.
எனவே, தமிழ் ஈழ ஆதரவாளர்களின் வாதம் பல்வேறு காரணிகளை உள்ளடக்கிய ஒரு கூட்டு வாதமாக அமைய
வேண்டும்.
சர்வதேச சட்டத்தின் அடிப்படையில் ஈழத் தமிழர்கள் ஒரு தனி ‘மக்களாக’ (people) அங்கீகரிக்கப்படத் தகுதியானவர்களா; வடக்கு-கிழக்குடனான அவர்களின் வர லாற்று மற்றும் நிலப்பரப்பு ரீதியான உறவு; அவர்களுக்கு அர்த்தமுள்ள உள்-சுயநிர்ணய உரிமை (internal self-determination) வழங்கப்பட்டிருந்ததா; மேற்கொள்ளப்பட்ட அரசியலமைப்பு முயற்சிகளின் வரலாறு மற்றும் அவற்றின் செயல்திறன்; தமிழ் தாயகத்தின் நிலம் மற்றும் பிராந்திய ஒருமைப்பாடு தொடர்பான கேள்விகள்; மையப்படுத்தப்பட்ட இராணுவ மற்றும் பாதுகாப்பு அதிகாரத்தின் அளவு; மற்றும் கடுமையான மனித உரிமை மீறல்கள் மற்றும் சர்வதேச குற்றங்கள் தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகள் ஆகியவற்றை ஆராய்வது இதில் அடங்கும். இக்காரணிகள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாகப் பிரிந்து செல்வதற்கான (secession) சட்டப்பூர்வ உரிமையை உடனடியாக வழங்கிவிடாது; ஆனால், இவை அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து, வெளி-சுயநிர்ணய உரிமைக்கான (external self-determination) கோரிக்கையை ஆராய்வதற்கான உண்மையான மற்றும் சட்டப்பூர்வமான சூழலை உருவாக்குகின்றன.
தமிழ் ஈழம் என்பது ஒரு எல்லைக்கோட்டைத் தாண்டிய விடயம் எனவே, தமிழ் ஈழத்திற்கான கோரிக் கையை வெறும் புதிய கொடி, புதிய எல்லை அல்லது மற்றொரு நாட்டிற்கான சர்வதேச அங்கீகாரம் கோருவதாக மட்டும் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. அதன் ஆழமான நிலையில், இது அரசியல் அதிகாரத்தை (political agency) மையமாகக் கொண்டது: அதாவது, தங்கள் தாயகம் எவ்வாறு நிர்வகிக்கப்பட வேண்டும், தங்கள் நிலம் எவ்வாறு பாதுகாக்கப்பட வேண்டும், தங்கள் வளங்கள் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்பட வேண்டும், தங்கள் சமூகங்களை எந்த நிறுவனங்கள் நிர்வகிக்க வேண்டும், பாதுகாப்பு மற்றும் காவல் பணிகள் எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும், தங்கள் மொழி மற்றும் கலாச்சாரம் எவ்வாறு பாதுகாக்கப்பட வேண்டும், மற்றும் பரந்த சர்வதேச சமூகத்துடன் என்ன வகையான அரசியல் உறவை அவர்கள் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் ஈழத் தமிழர்களுக்கு உள்ளதா என்பதே இதன் சாராம்சம்.
இக்கோணத்தில் பார்க்கும்போது, ‘தியாக தீபம்’ லெப்டினன்ட் கேணல் திலீபனின் ஐந்து கோரிக் கைகள் மேலும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன; ஏனெ னில், ஒவ்வொரு கோரிக்கையும் அர்த்தமுள்ள அரசியல் அதிகாரத்தின் ஒரு முக்கிய அங்கத்தைச் சார்ந்த தாகவே இருந்தது. முதலாவது கோரிக்கை, தமிழர்க ளின் சுதந்திரத்தின் மீது அரசு செலுத்திய கட்டாய அதிகாரத்தை எதிர்த்தது; இரண்டாவது, தமிழ் தாயகத்தின் நிலப்பரப்புத் தன்மையை வலியுறுத்தியது; மூன்றாவது, வெளியிலிருந்து திணிக்கப்பட்ட நிர்வாகத்திற்குப் பதிலா கத் தமிழர்களின் அரசியல் நிர்வாகத்தைக் கோரியது; நான்காவது, வடக்கு-கிழக்கு முழுவதும் மத்திய பாதுகாப்பு அதிகாரத்தின் விரிவாக்கத்தை எதிர்த்தது; ஐந்தாவது, இராணுவமயமாக்கப்பட்ட தமிழ் சிவில் பகுதிகளை மீண்டும் மக்களிடம் ஒப்படைக்குமாறு கோரியது. எனவே, இந்த ஐந்து கோரிக்கைகளும் ஒரு முக்கிய அரசியல் கோட்பாட்டில் ஒன்றிணைந்தன: அதாவது, தமிழர்கள் தங்கள் கூட்டு வாழ்வின் சூழல்கள் மீது அர்த்தமுள்ள அதிகாரத்தைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதே அது.
அரசியல் புரிதல் இல்லாத நினைவுகூரல் ஏன் போதுமானதல்ல என்பதற்கான காரணமும் இதுவேயாகும். போராட்டத்திலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட வெறும் குறியீட்டுச் செயலாக நினைவுகூரல் மாறிவிடக்கூடாது என்று நமது முந்தைய சிந்தனை எச்சரித்தது; அத்துடன், நினைவு கூரலுக்குப் பின்னால் உள்ள அரசியல் நோக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய புலம்பெயர் சமூகத்தின் பொறுப்பையும் அது வலியுறுத்தியது. அரசியல் கைதிகள், நிலம், தமிழருக்கான அரச அதிகாரம், இராணுவமயமாக்கல் மற்றும் சுயநிர்ணய உரிமை ஆகியவை குறித்து விவாதிக்க மறுத்துக்கொண்டே ‘தியாக தீபம்’ லெப்டினன்ட் கேணல் திலீபனை நினைவுகூர்வது என்பது, அந்தத் தியாகத்திற்குப் பொருளை அளித்த அரசியல் உள்ளடக்கத்தை நீக்கிவிட்டு அத்தியாகத்தை நினைவுகூர்வதற்கே சமமாகும்.
முப்பத்தொன்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அந்த ஐந்து கோரிக்கைகளின் முக்கியத்துவம் என்பது, ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட கோரிக்கையும் நிறைவேற்றப்பட்டதா என்பதை மட்டும் பார்ப்பதில் இல்லை; மாறாக, ஈழத் தமிழர்களின் சுதந்திரம், நிலம், ஆட்சி மற்றும் பாதுகாப்பு தொடர்பான விவகாரங்கள் இனி தங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட நிறுவனங்களின் விருப்பத்தைச் சார்ந்திருக்காமல் இருப் பதை உறுதிசெய்யும் அளவிற்கான அரசியல் அதிகாரம் அவர்களிடம் இப்போது உள்ளதா என்பதை ஆராய்வதி லேயே உள்ளது. 1987-ஆம் ஆண்டையும் 2026-ஆம் ஆண்டையும் இணைக்கும் ஆழமான கேள்வி இதுவே; சீர்திருத்தம், நல்லிணக்கம் அல்லது வரையறுக்கப்பட்ட அதிகாரப் பகிர்வு குறித்த தொடர்ச்சியான வாக்குறுதிகள், உண்மையான சுயநிர்ணய உரிமைக்கு ஒருபோதும் நிரந்தர மாற்றாக அமைய முடியாது என்று தமிழ் ஈழ ஆதரவாளர்கள் வாதிடுவதற்கு இந்தக் கேள்வியே அடிப்படையாக அமைகிறது.
சட்டரீதியான நிலைப்பாட்டை கவனமாக முன் வைக்க வேண்டும்: மக்கள் தங்கள் சுயநிர்ணய உரிமை யைக் கொண்டிருப்பதை சர்வதேசச் சட்டம் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அங்கீகரிக்கிறது; ஆனால், ஒரு மக்கள் கூட்டம் சுதந்திரத்தைக் கோரும்போதெல்லாம், ஒருதலைப்பட்சமாகப் பிரிந்து செல்லும் உரிமையை அது தற்போது பொதுவான மற்றும் மறுக்க முடியாத உரிமையாக வழங்குவதில்லை. ‘தீர்வளிக்கும் வகையிலான பிரிந்து செல்லுதல்’ (remedial secession) குறித்த கேள்வி இன்னும் சர்ச்சைக்குரியதாகவே உள்ளது; மேலும் சர்வதேச நீதிமன்றம் அந்தச் சர்ச்சைக்குத் தெளிவான தீர்வைக் காணாமல் விட்டுவிட்டது.
இருப்பினும், அந்த நிச்சயமற்ற தன்மை தமிழ் ஈழம் தொடர்பான கேள்வியை சட்டரீதியாக அர்த்தமற்ற தாக்கிவிடவில்லை; மாறாக, ஈழத் தமிழர்கள் ஏன் ஒரு தனி ‘மக்கள்’ (peoplehood) என்ற அடையாளத்தைக் கோரு கிறார்கள், அக்கோரிக்கைக்கு நிலம் ஏன் முக்கியமானது, ஏன் உள்நாட்டுச் சுயநிர்ணய உரிமை போதுமானதாக இல்லை என்று வாதிடப்படுகிறது, மற்றும் ஏன் வெளிப்புறச் சுயநிர்ணய உரிமை பரிசீலனைக்குரியதாக இருக்க வேண்டும் என்று ஆதரவாளர்கள் கருதுகிறார்கள் ஆகிய வற்றை விளக்குவதன் மூலம், தமிழர்களின் இந்தக் கோரிக்கையை அதிக சட்டரீதியான தீவிரத்தன்மையுடன் முன்னெடுக்க வேண்டியதன் அவசியத்தையே அது வலியுறுத்துகிறது.
இறுதியில், ‘தியாக தீபம்’ லெப்டினன்ட் கேணல் திலீபனின் மரபு, உரிமைகளை வெறும் கோட்பாட்டு அளவில் கொண்டிருப்பதற்கும், அவற்றைச் செயல் படுத்தத் தேவையான அரசியல் அதிகாரத்தைக் கொண்டி ருப்பதற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை எதிர்கொள்ள நம்மைத் தூண்டுகிறது. சுயநிர்ணய உரிமை என்பது சர்வதேச ஒப்பந்தங்களில் இடம்பெற்றுள்ள ஒரு கருத்தி யல் சார்ந்த வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல என்பதை அந்த ஐந்து கோரிக்கைகளும் நிரூபிக்கின்றன; நடைமுறையில் அது சுதந்திரம், நிலம், ஆட்சி, பாதுகாப்பு, கலாச்சாரம் மற்றும் ஒரு மக்கள் கூட்டம் தங்கள் எதிர்காலம் குறித்துக் கட்டுறுதிமிக்க முடிவுகளை எடுக்கும் திறன் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையது. தமிழ் ஈழ ஆதரவா ளர்களைப் பொறுத்தவரை, ஒரு தனி அரசியல் எதிர் காலத்திற்கான தொடர்ச்சியான கோரிக்கையானது, இந்த அடிப்படை விவகாரங்கள் மத்திய அரசின் முடிவுகளை நிரந்தரமாகச் சார்ந்திருக்க முடியாது என்ற உறுதியான நம்பிக்கையிலிருந்து எழுகிறது; மேலும், ஒரு மக்கள் கூட்டம் தங்கள் அரசியல் நிலையைத் தீர்மானிக்கும் உரிமை என்பது, வெளிப்புற சக்திகளால் முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்படாமல், ஈழத் தமிழர்களின் அரசியல் அபிலாஷைகள் உண்மையான பரிசீலனைக்கு உட்படுத்தப்படுவதையே குறிக்க வேண்டும். அதனால்தான், முப்பத்தொன்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் ‘தியாக தீபம்’ லெப்டினன்ட் கேணல் திலீபனின் ஐந்து கோரிக்கைகள் இன்றும் பொருத்தமானவையாகத் திகழ்கின் றன: தமிழர்களுக்கு என்ன சலுகைகள் வழங்கப்பட்டுள்ளன என்பதை மட்டும் கேட்பதோடு நின்றுவிடாமல், தமிழ்த் தாயகத்தின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிப்பதற்கான இறுதி அரசியல் அதிகாரம் யாரிடம் உள்ளது என்ற கேள்வியை எழுப்ப அவை நம்மைத் தூண்டுகின்றன. தமிழீழத்தை ஆதரிப்பவர்களைப் பொறுத்தவரை, அக்கேள்வியே சுயநிர்ணய உரிமையின் மையமாக அமைகிறது; ஏனெனில், ஒரு மக்கள் தங்கள் எதிர்காலத்தை எத்தகைய எல்லைகளுக்குள் கற்பனை செய்துகொள்ள அனுமதிக்கப் படுகிறார்கள் என்பதை வேறொரு அதிகார அமைப்பு நிரந்தரமாகத் தீர்மானிக்கும் சூழலில், அரசியல் சுதந்திரம் முழுமையடைய முடியாது.
