தமிழ்ப் பெண்மையின் நிறைவுறாத புரட்சி — இரண்டாம் லெப்டினன்ட் மாலதி மற்றும் நாம் முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டிய மரபு  | தமிழ்ப் பெண்கள் எழுச்சி நாள் (பாகம் – 1) – செல்வி ரேணுகா இன்பக்குமார்

2026-இல் தமிழ் பெண்கள் எழுச்சி நாளை நாம் நினைவுகூரும் வேளையில், அந்த நினைவுகூரல் என்பது முந்தைய தலைமுறைப் பெண்களைக் கௌரவிப்பதோடு மட்டும் நின்றுவிடக் கூடாது. விடுதலைப் போராட்டத்தின் போது தமிழ் பெண்கள் ஏற்றுக்கொண்ட அசாதாரணமான அரசியல் பொறுப்புகளுக்கும், சமகாலத் தமிழ் சமூகத்தின் சில பிரிவுகளில் அர்த்தமுள்ள தலைமைத்துவத்திற்கான வாய்ப்புகள் தொடர்ந்து குறைவாக இருப்பதற்கும் இடையி லான சங்கடமான முரண்பாட்டை எதிர்கொள்ள அது நம்மைத் தூண்ட வேண்டும். நிலைபெற்ற படிநிலைகளை (hierarchies) எதிர்த்த பெண்களை நாம் கொண்டாடுகிறோம்; ஆனால், இளம் பெண்கள் அரசியல் அதிகாரத்தைச் செலுத்த முற்படும்போதோ, நிலைபெற்ற தலைமைத்துவத்தைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும்போதோ அல்லது தங்கள் தேசத்தின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிப்பதில் சுதந்திரமாகப் பங்கேற்கும் போதோ, அதே படிநிலைகளை மீண்டும் உருவாக்கும் போக்கு அடிக்கடி காணப்படுகிறது.

மாலதியின் மரபின் முக்கியத்துவம் அவரது தலை முறை சாதித்தவற்றில் மட்டுமல்ல, அவரைத் தொடர்ந்து வந்தவர்கள் ஏற்றுக்கொண்ட பொறுப்புகளிலும் அடங்கியுள் ளது. ஒரு தேசம் தனது அரசியல் எதிர்காலத்தைத் தீர்மா னிக்கும் உரிமையைக் கொண்டுள்ளது என்ற கொள்கையின் அடிப்படையில் தமிழ் ஈழத்திற்கான போராட்டம் அமைந் திருக்குமானால், தமிழ் பெண்களின் விடுதலையும் அந்த இலட்சியத்தின் மையமாகத் திகழ வேண்டும். வெளிப்புற ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுதலையை அர்த்தமுள்ள வகை யில் கோரும் ஒரு தேசம், தனது சொந்த அரசியல் நிறுவனங்களிலிருந்து பெண்களை விலக்கி வைப்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது; அதேபோல, வரலாற்று ரீதியான அங்கீகாரத்தைச் சமகாலச் சமத்துவமாக மாற்றத் தவறும் நினைவுகூரல்கள் மூலம் முந்தைய தலைமுறையினரின் தியாகங்களைச் சரியான முறையில் கௌரவிக்க முடியாது. இரண்டாம் லெப்டினன்ட் மாலதியும் தமிழ் பெண்மையின் மாற்றமும் தமிழ் ஈழத்தின் மன்னாரில் பிறந்த இரண்டாம் லெப்டினன்ட் மாலதி, அரசியல் பாகுபாடு, அரச வன்முறை மற்றும் தமிழர்களின் தேசிய அபிலாஷைகள் படிப்படியாக மறுக்கப்பட்ட சூழலால் தங்கள் வாழ்வு வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்.

1948-ல் சுதந்திரம் பெற்றதைத் தொடர்ந்து தமிழ் மக்கள் எதிர்கொண்ட பாகுபாட்டுக் கொள்கைகள், இனக் கலவரங்கள் மற்றும் தமிழர்களின் குறைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதில் அடுத்தடுத்து வந்த அரசியலமைப்பு ஏற்பாடுகள் தோல்வியடைந்தது போன்றவை, தேசிய சுயநிர்ணய உரிமையை மையமாகக் கொண்ட ஒரு அரசியல் உணர்வு வளர்வதற்கு வித்திட்டன.

தேசிய விடுதலை இயக்கத்தில் பங்கேற்றது தமிழ் பெண்களுக்கு, பொது வாழ்வில் அவர்களின் பங்கை வரலாற்று ரீதியாகக் கட்டுப்படுத்தி வந்த ஆழமான சமூக எதிர்பார்ப்புகளுக்கு சவால் விடுப்பதாகவும் அமைந்தது. அரசியல் தலைமைத்துவம் மற்றும் கூட்டுப் பாதுகாப்பு சார்ந்த விவகாரங்கள் ஆண்களுக்கு மட்டுமே உரியவை எனக் கருதப்பட்ட நிலையில், பெண்கள் பெரும்பாலும் வீட்டுக்குள்ளான மற்றும் துணை நிற்கும் பணிகளிலேயே இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டனர்.

இந்தக் கண்ணோட்டங்களுக்கு சவால் விடுத்த தலைமுறை யின் அடையாளமாக இரண்டாம் லெப்டினன்ட் மாலதி திகழ்ந்தார். தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப் பில் அவர் பங்கேற்றது பெண்களின் பொறுப்புகள் குறித்த வழக்கமான புரிதல்களிலிருந்து மாறுபட்ட ஒரு முன்னெடுப்பாக அமைந்தது; அதேவேளையில், 1987 அக்டோபர் 10 அன்று இந்திய அமைதி காக்கும் படையுடனான மோதலில் அவர் உயிரிழந்த நிகழ்வு, இவ்வியக்கத்தில் பெண்களின் பங்கேற்பு வரலாற்றில் ஒரு முக்கிய மைல்கல்லாக அமைந்தது.

அதன்பின்னர் ‘மாலதி படையணி’ (Malathy Brigade) உருவாக்கப்பட்டதும், ‘தமிழ் பெண்கள் எழுச்சி நாள்’ அனுசரிக்கப்பட்டதும் அவரது நினைவுக்கு அளிக்கப்பட்ட முக்கியத்துவத்தைப் பிரதிபலித்தன. அதனைத் தொடர்ந்து பெண்கள் இராணுவம், மருத்துவம், நிர்வாகம் மற்றும் அரசியல் கட்டமைப்புகளில் பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொண்ட னர்; பாலினம் மற்றும் அதிகாரம் குறித்த நிறுவப்பட்ட கருத்துகளுக்கு சவால் விடும் வகையிலான திறன்களை அவர்கள் வெளிப்படுத்தினர்.

ஆயுதமேந்திய அமைப்புகளில் பங்கேற்பது என்பது முழுமையான விடுதலையையோ அல்லது உள்ளக ஏற்றத்தாழ்வுகளிலிருந்து முழுமையான விடுபடுதலையோ கட்டாயம் உறுதிசெய்துவிடும் என்று கூறாமலேயே, இந்த மாற்றத்தின் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தை அங் கீகரிக்க வேண்டும். ஆயினும், இக்காலகட்டத்தில் பெண் கள் வெளிப்பட்ட விதமும் அவர்கள் ஏற்றுக் கொண்ட பொறுப்புகளும் சமூக எதிர்பார்ப்புகளை அடிப்படையி லேயே சவால் செய்தன; அத்துடன், தமிழ் சமூகத்தில் பாலின சமத்துவம் குறித்த விவாதங்களில் இன்றும் பொருத் தமானதாகத் திகழும் ஒரு மரபை அவை உருவாக்கின.

2026-இல் தமிழ் தேசம் எதிர்கொள்ளும் மிக முக்கியமான முரண்பாடுகளில் ஒன்று இதுதான்: ஆணாதிக்கக் கட்டமைப்புகளைத் தங்கள் வாழ்வின் மூலம் சவால் செய்த பெண்களை நினைவுகூரும் அரசியல் அமைப்பு களுக்குள்ளேயே, அதே ஆணாதிக்க நடைமுறைகள் தொடர்ந்து நிலவுகின்றன.

தமிழ் தாயகம் மற்றும் புலம்பெயர் தேசங்கள் எங்கும், சமூகக் கட்டமைப்பு, அரசியல் முன்னெடுப்புகள், கலாச்சாரப் பாதுகாப்பு மற்றும் மனிதாபிமானச் செயல் பாடுகள் ஆகியவற்றில் பெண்கள் மையப் பங்காற்று கின்றனர். இருப்பினும், அவர்களின் பங்களிப்புகள் எப்போதும் அரசியல் முடிவுகளில் சமமான அதிகாரமாக மாறுவதில்லை; குறிப்பாக, நீண்டகாலமாக ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஆண்களின் கைகளிலேயே தலைமைத்துவம் குவிந்திருக்கும் சூழலில் இது அதிகம் காணப்படுகிறது.

பங்கேற்புக்கும் தலைமைத்துவத்துக்கும் இடையிலான இந்த வேறுபாடு மிக முக்கியமானது. அவ்வரசியல் உத்திகள் அல்லது பிரதிநிதித்துவம் தொடர்பான விவாதங்களிலிருந்து விலக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தாலும், பெண்கள் நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளை ஏற்பாடு செய்யலாம், பிரச்சாரங்களை ஒருங்கிணைக்கலாம் மற்றும் சமூக ஆதரவைத் திரட்டலாம். இத்தகைய நடைமுறைகள், கூட்டு முன்னுரிமைகளைத் தீர்மானிப்பதில் பெண்களைச் சமமான பங்கேற்பாளர்களாக அங்கீகரிப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களின் அரசியல் பங்களிப்பை வெறும் ‘துணை நிற்கும் பொறுப்புகளாக’ மட்டுமே சுருக்கிவிடுகின்றன.

தமிழ் ஈழம் என்பதற்கான வேட்கையானது ‘தேசிய சுயநிர்ணய உரிமை’ என்ற கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் அமைந்திருந்தால், அப்போலிட்டிக்கல் குறிக்கோளின் இன்றியமையாத அங்கமாகப் பெண்களின் அர்த்தமுள்ள பங்கேற்பு கருதப்பட வேண்டும். ‘குடிமை மற்றும் அரசியல் உரிமைகளுக்கான சர்வதேச உடன்படிக்கை’ மற்றும் ‘பொருளாதார, சமூக மற்றும் கலாச்சார உரிமைகளுக்கான சர்வதேச உடன்படிக்கை’ ஆகியவற்றின் பொதுவான விதி 1 (Common Article 1), அனைத்து மக்களுக்கும் சுயநிர்ணய உரிமை உண்டு என்பதை அங்கீகரிக்கிறது; இதில் தங்கள் அரசியல் நிலையைத் தீர்மானிப்பதும், தங்கள் பொருளாதார, சமூக மற்றும் கலாச்சார வளர்ச்சியை முன்னெடுப்பதும் அடங்கும்.

தனி அரசு கோரிக்கைகளுக்கு இக்கோட்பாட்டைச் சட்டரீதியாகப் பயன்படுத்துவது குறித்து விவாதங்கள் இருந்தாலும், கூட்டு அரசியல் செயல்பாட்டு ஆற்றலை (collective political agency) இது அங்கீகரிப்பது, தேசிய அரசியல் வாழ்வில் பெண்களின் பங்கேற்பைக் கருத்தில் கொள்வதற்கான ஒரு முக்கிய கட்டமைப்பை வழங்குகிறது.

பெண்களுக்கு அர்த்தமுள்ள அதிகாரத்தை மறுக்கும் உள் கட்டமைப்புகளை ஏற்றுக்கொண்டு, அதே வேளையில் கூட்டுச் சுதந்திரத்திற்காக ஒரு அரசியல் இயக்கம் நம்பகத்தன்மையுடன் வாதிட முடியாது. எனவே, தமிழ் பெண்களின் விடுதலையானது, தேசிய சுயநிர்ணய உரிமைக்குப் பிறகு மேற்கொள்ளப்பட வேண்டிய ஒரு இரண்டாம் நிலை நோக்கமாகக் கருதப்படக்கூடாது; மாறாக, தமிழ் தேசம் நிறுவ விரும்பும் அரசியல் சமூகத்தின் இன்றியமையாத அங்கமாகவே அது கருதப்பட வேண்டும்.

தமிழ் பெண்களின் அரசியல் பங்கேற்பின் மரபு 2009-இல் மறைந்துவிடவில்லை; தமிழ் தாயகம் முழுவதும் பெண்கள் தொடர்ந்து முன்னெடுக்கும் போராட்டங்கள், நீதி, பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் அரசியல் அங்கீகாரம் ஆகியவற்றைக் கோருவதில் அவர்களின் பங்கு இன்றியமையாதது என்பதை நிரூபிக்கின்றன.

வலுக்கட்டாயமாகக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் தாய்மார்களும் உறவினர்களுமே மிகவும் சக்திவாய்ந்த எடுத்துக்காட்டுகளில் அடங்குவர். இவர்களின் நீண்டகாலப் போராட்டங்கள், வலுக்கட்டாயமாகக் காணாமல் ஆக்கப்படுவதன் நீடித்த விளைவுகளையும், காணாமல் போன குடும்ப உறுப்பினர்களின் கதி குறித்து நம்பகமான பதில்களை வழங்கத் தவறிய இலங்கை அரசாங்கங்களின் தோல்வியையும் அம்பலப்படுத்தியுள்ளன.

இந்தப் பெண்கள், மோதலின் வெவ்வேறு கால கட்டங்களில் காணாமல் போன குழந்தைகள், கணவர்கள் மற்றும் உறவினர்கள் பற்றிய தகவல்களைக் கோரி பல ஆண்டுகளாகப் போராடி வருகின்றனர். இதில், இலங்கை பாதுகாப்புப் படைகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டதாகவோ அல்லது அவர்களால் தடுத்து வைக்கப்பட்டதாகவோ கூறப்படும் நபர்களும் அடங்குவர். கண்காணிப்பு, அச்சுறுத்தல், பொருளாதார நெருக்கடி மற்றும் தாங்கள் தேடிய பதில்களைப் பெறாத தாய்மார்களின் மரணங்கள் ஆகியவற்றையும் மீறி, இவர்களின் தொடர்ச்சியான வாதம் நீடித்து வருகிறது.

இவர்களின் கோரிக்கைகள், பயனுள்ள தீர்வுக்கான உரிமை, உண்மைக்கான உரிமை மற்றும் வலுக்கட்டாயமாகக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் சம்பவங்களை விசாரிக்க வேண்டிய அரசுகளின் கடமை உள்ளிட்ட சர்வதேச மனித உரிமைகள் சட்டத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகளில் வேரூன்றியுள்ளன.

இந்தப் பெண்களின் அசாதாரணமான விடாமுயற்சியானது, விரிவான பொறுப்புக்கூறலை வழங்காமல், கடுமையான மனித உரிமைக் கவலைகளை மீண்டும் மீண்டும் ஒப்புக்கொள்ளும் சர்வதேச செயல்முறைகளின் வரம்புகளை அம்பலப்படுத்துகிறது. பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு, கவலை அறிக்கைகளும் அவ்வப்போது வழங்கப்படும் தீர்வுகளும், நம்பகமான விசாரணைகள், சான்றுகளுக்கான அணுகல் மற்றும் அர்த்தமுள்ள தீர்வுகள் ஆகியவற்றுக்கு மாற்றாக அமைய முடியாது.

எனவே, தமிழ் தாயகம் முழுவதும் தொடர்ந்து போராடும் பெண்கள், அனுதாபத்திற்குரிய தனிநபர்கள் மட்டுமல்ல; மாறாக, கடுமையான மனித உரிமை மீறல்களின் விளைவுகளைக் கையாள்வதில் அடுத்தடுத்து வந்த அரசாங்கங்களின் தோல்விக்கு சவால் விடும் அரசியல் சக்திகளாகவும் அவர்கள் திகழ்கின்றனர்.