தளபதி ஷவேந்திர சில்வாவைத் தமிழர்கள் மதிக்கிறார்கள் என்பதற்கு இந்து மதகுருவே ஆதாரமா? : செல்வி ரேணுகா இன்பக்குமார்

ஈழத் தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை, 2009-ஆம் ஆண்டை இலங்கை அரசின் வசதியான “போர் முடிவு” என்ற கண்ணோட்டத்தில் மட்டும் சுருக்கிப் பார்க்க முடியாது. அது தமிழின அழிப்பின் உச்சகட்டமாக அமைந்தது; அதாவது, எங்கள் தாயகத்தில் பல தசாப்தங்களாகத் தொடர்ந்த திட்டமிட்ட வன்முறை, இடம்பெயர்வு, அழிவு, ஒடுக்குமுறை மற்றும் தமிழினத்தை அழித்தொழிக்கும் முயற்சிகளின் ஒரு முற்றுப்புள்ளியாக அது இருந்தது.

வன்னியில் நடந்த நிகழ்வை “வன்னி மனி தாபிமான நடவடிக்கை” என்று அழைப்பது அதை மனிதாபி மானமிக்கதாக மாற்றிவிடாது. அந்தச் சொல்லாடலே நடந்த நிகழ்வுகளைத் திரித்து எழுதும் முயற்சியின் ஒரு பகுதியாகும். இடைவிடாத குண்டுவீச்சுக்கு மத்தி யில் சுருங்கிப்போன ஒரு பகுதிக்குள் தமிழ் பொதுமக் கள் சிக்கியிருந்தது, மருத்துவமனைகள் மற்றும் பொது மக்களின் இருப்பிடங்கள் மீதான தாக்குதல்கள், குடும்பங் கள் பிரிக்கப்பட்டது, இலங்கை இராணுவத்திடம் சரண டைந்தவர்கள் பின்னர் காணாமல் போனது, அல்லது சட்டவிரோதக் கொலைகள், சித்திரவதை மற்றும் பாலியல் வன்முறைகள் குறித்த பரவலான குற்றச்சாட்டுகள் – இவற்றில் எதிலும் மனிதாபிமானம் ஏதுமில்லை.

தமிழின அழிப்பின் உச்சகட்டத்தின்போது நடந்த நிகழ்வுகளுக்கு ஜெனரல் சவேந்திர சில்வா ஒரு பார்வை யாளராக இருக்கவில்லை. அவர் இலங்கை இராணுவத்தின் 58-வது படைப்பிரிவுக்குத் தலைமை தாங்கினார். அவரது கட்டளையின் கீழ் இருந்த படைகள் மீது கடுமையான மீறல் குற்றச்சாட்டுகள் உள்ளன. 58-வது படைப்பிரிவு நடத்திய சட்டவிரோதக் கொலைகள் போன்ற மனித உரிமை மீறல்களில், கட்டளைப் பொறுப்பின் அடிப்படையில் அவருக்கு இருந்த தொடர்பு குறித்த நம்பகமான தகவல்க ளின் காரணமாக, அமெரிக்கா பின்னர் அவர் மீது தடைகளை விதித்தது. எனவே, ஒரு நேர்காணலில் வசதியாக அமர்ந்து கொண்டு, ஜெனரல் சவேந்திர சில்வா “போர்க்குற்றவாளி அல்ல” என்றும், அவர் “எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை” என்றும் கூறுவது, இக்கேள்விகள் எதற்கும் சரியான பதிலல்ல. அவர் மறுப்பதை மீண்டும் மீண்டும் கூறுவது, அவர் மீதான குற்றச்சாட்டுகளையோ, அதற்கான ஆதாரங்களையோ அல்லது உயிர் பிழைத்த தமிழர்களின் சாட்சியங்களையோ அழித்துவிடாது.

தமிழர்களுக்கு எதிராக இழைக்கப்பட்ட பாலி யல் வன்முறைகள் இந்த வரலாற்றிலிருந்து மறைக்கப் படாமல் இருப்பது மிக முக்கியம். 2009-ஆம் ஆண்டி லும் அதற்குப் பின்னரும் இலங்கை பாதுகாப்புப் படை யினரால் நிகழ்த்தப்பட்ட பாலியல் வல்லுறவு, பாலி யல் சித்திரவதை மற்றும் பிற வகையான பாலியல் வன்முறைகள் குறித்து உயிர் பிழைத்த தமிழர்கள் சாட்சியம் அளித்துள்ளனர். இந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் சர்வதேச அளவில் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. தமிழ் மக்கள் மீது இழைக்கப்பட்ட அட்டூழியங்களைப் பற்றி விவாதிக்கும்போது, ​​பாலியல் வன்முறையை ஒரு துரதிர் ஷ்டவசமான சிறு குறிப்பு என்று ஒதுக்கிவிட முடியாது.

“மறுவாழ்வு” என்று கூறப்படுவது குறித்த கருத்துகளும் அதே அளவு கவலையளிக்கின்றன. 12,000 “பயங்கரவாதிகள்” தாங்கள் பயங்கரவாதிகள் என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, இலங்கை அரசால் கருணையுடன் “மறுவாழ்வு” அளிக்கப்பட்டனர் என்ற கதையாடலை, அது ஒரு மறுக்க முடியாத வரலாற்று உண்மை என்பது போல மீண்டும் மீண்டும் கூறக்கூடாது. மக்களை “மறுவாழ்வு பெறுபவர்கள்” என்று அரசு அழைப்பதன் பொருள், ஆயிரக்கணக்கான தமிழர்கள் தாங்களாகவே முன்வந்து பயங்கரவாதிகள் என்பதை ஒப்புக்கொண்டார்கள் என்ப தல்ல. அரசால் தடுத்து வைக்கப்படுவது என்பது பயங்கர வாதத்தை ஒப்புக்கொள்வதாகாது. அதேபோல, அரசின் கட்டுப்பாட்டிலான ஒரு செயல்முறைக்கு “மறுவாழ்வு” என்ற பெயரைச் சூட்டுவது, தன்னிச்சையான சிறைபிடிப்பு, சித்திரவதை, பாலியல் வன்முறை மற்றும் மோசமான நடத்தைகள் குறித்த குற்றச்சாட்டுகளை நீக்கிவிடாது.

தளபதி சவேந்திர சில்வா தமிழர்களால் மதிக் கப்படுகிறார் என்பதற்கு இந்து மதகுருவை ஆதாரமாகக் காட்டுவது ஒருவேளை மிகவும் அருவருப்பானது. நமது மக்களுக்கு எதிரான அட்டூழியங்களில் ஈடுபட்டதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்ட படைகளுடன் தொடர் புடைய ஒரு இராணுவத் தளபதிக்கு, தமிழர்களின் கூட்டு ஏற்பை உருவாக்குவதற்காக, ஒரு இந்து மதகுரு சம்பந்தப்பட்ட புகைப்படம், விழா, உரையாடல் அல்லது தனிப்பட்ட செயலைப் பயன்படுத்த முடியாது. இலங்கை இராணுவத்தை நியாயப்படுத்தவோ அல்லது தமிழ் தேசத் தின் சார்பாகப் பேசவோ இந்து மதத் தலைவர்களை அரசியல் பகடைக்காய்களாகப் பயன்படுத்த முடியாது.

பொறுப்புக்கூறல், இராணுவமயமற்றதாக்குதல், நிலத்தைத் திரும்பப் பெறுதல் மற்றும் வலுக்கட்டாயமாகக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் குறித்த பதில்களைக் கோருதல் போன்ற போராட்டங்களாலும் கோரிக்கைகளாலும் தமிழ் தாயகம் தொடர்ந்து பாதிக்கப்பட்டு வரும் வேளையில், அத்தகைய உரையாடல்கள் ஏதோ ஒரு வகையில் தளபதி சவேந்திர சில்வா தமிழ் ஈழத்தில் வரவேற்கப்படுகிறார் அல்லது மதிக்கப்படுகிறார் என்பதை நிரூபிக்கின்றன என்ற கருத்து குறிப்பாக அவமானகரமானது. யாரோ ஒருவர் ஒரு மதகுருவை சுட்டிக்காட்டி, தமிழர்களின் ஏற்பைக் கோருவதால் மட்டும், பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் மக்களின் மற்றும் குடும்பங்களின் தொடர்ச்சியான எதிர்ப்பை எளிதில் அழித்துவிட முடியாது.

இந்தக் கதை எவ்வளவு ஆழமாக நிராகரிக்கப்பட்டுள் ளது என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள விரும்பினால், வலுக்கட்டாயமாகக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பங்களின் குரலைக் கேளுங்கள்.

பல ஆண்டுகளாக, தமிழ் தாய்மார்களும் காணாமல் போனவர்களின் உறவினர்களும் சாலையோரம் நின்று, பேரணி நடத்தி, போராட்டம் நடத்தி, ஒரே ஒரு அடிப்படை பதிலைக் கோரி வருகின்றனர்: எங்கள் பிள்ளைகள் எங்கே?

இனப்படுகொலையின் இறுதி உச்சக்கட்டத்தின் போது, பல குடும்பங்கள் தங்கள் அன்புக்குரியவர்களை இலங்கை இராணுவத்திடம் தாங்களே நேரில் ஒப்படைத்ததாகக் கூறுகின்றன. மற்றவர்கள், இராணுவச் சோதனைச் சாவடி களிலோ அல்லது அவர்கள் அரச காவலில் ஒப்படைக்கப்பட்ட பின்னரோ தங்கள் உறவினர்களைக் கடைசியாகப் பார்த்த தாகக் கூறுகின்றனர். ஒரு மனிதாபிமான இராணுவ நடவடிக்கையைத் தொடர்ந்து அமைதியான மறுவாழ்வு அளிக்கப்பட்டது என்ற கவனமாகக் கட்டமைக்கப்பட்ட இந்தக் கதைக்கு, அவர்களின் தொடர்ச்சியான தேடுதல் அடியோடு முரண்படுகிறது.

உலகம் முன்னேறிச் செல்ல வேண்டும் என்று இலங்கை அரசு விரும்புவதால் இந்தக் குடும்பங்கள் வரலாற்றிலிருந்து வெறுமனே மறைந்துவிடவில்லை. அவர்களின் போராட்டங்கள், தீர்க்கப்படாத தண்டனை யின்மை அமைப்பிற்கு வாழும் சான்றுகளாகும். தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு என்ன ஆனது என்பதை அறியாமலேயே தாய்மார்கள் இறந்துள்ளனர்.

அதனால்தான், ஈழத் தமிழர்கள் அனுபவிக்கும் தொடர்ச்சியான இனப்படுகொலையைப் புரிந்துகொள்வத ற்கு, கட்டாயக் காணாமல் போதல் என்பது மிகவும் மையமானதாக விளங்குகிறது. இனப்படுகொலை என்பது 2009-ஆம் ஆண்டில் சில மாதங்களுக்குள் வசதியாகத் தொடங்கி முடிந்துவிட்ட ஒரு நிகழ்வாகத் தமிழர்களால் புரிந்துகொள்ளப்படுவதில்லை. பல பத்தாண்டுகளாகத் தொடரும் கொலைகள், காணாமல் போதல், இடம்பெயர்வு, வீடுகள் மற்றும் சமூகங்களின் அழிவு, கலாச்சாரம் மற்றும் நினைவுகளின் மீதான தாக்குதல்கள், இராணுவமயமாக்கல், மற்றும் தமிழ் மக்களின் தாய்நாட்டுடனான பிணைப்பைப் பாதிக்கும் முயற்சிகள் ஆகியவற்றின் பின்னணியில் தமிழர்களின் அனுபவத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இதனால்தான் இதுபோன்ற நேர்காணல்களில் பயன் படுத்தப்படும் மொழி முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

“மனிதாபிமான நடவடிக்கை.”

“மறுவாழ்வு.”

“பயங்கரவாதிகள்.”

“அவர் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை.”

“இந்து மதகுருக்கள் அவரை மதிக்கிறார்கள்.”

இக்கருத்துக்கள் ஒவ்வொன்றையும் பயன்படுத்தி, வரலாற் றின் ஒரு மெருகூட்டப்பட்ட அல்லது திரித்துரைக்கப்பட்ட வடிவத்தை உருவாக்க முடியும்; இதில் இலங்கை இராணுவம் ஒரு மனிதாபிமான மீட்பராகவும், தமிழ் மக்கள் ஒடுக்கப்பட வேண்டிய பயங்கரவாதிகளாகவோ அல்லது தங்கள் “மீட்பர்களை” வரவேற்ற நன்றியுணர்வுள்ள மக்களாகவோ சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள்.

பாதிக்கப்பட்ட தமிழர்களும் உயிர் பிழைத்த தமிழர்களும் உலகிற்குச் சொல்லிவரும் வரலாறு இதுவல்ல.

ஒரு ராணுவ நடவடிக்கையை ‘மனிதாபிமான நடவடிக்கை’ என்று அழைப்பதன் மூலம், அதில் உயிரிழந்தவர்களின் இருப்பை அந்த வார்த்தை அழித்துவிடும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது.

தடுப்புக்காவலை ‘மறுவாழ்வு’ என்று அழைப்பதன் மூலம், சித்திரவதை மற்றும் பாலியல் வன்முறை குறித்த குற்றச்சாட்டுகளை அந்த வார்த்தை அழித்துவிடும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது. ஆயிரக்கணக்கான மக்களை ‘பயங்கரவாதிகள்’ என்று முத்திரை குத்துவதன் மூலம், அந்த முத்திரை அவர்களின் மனிதத்தன்மையை அழித்துவிடும் என்று எதிர் பார்க்க முடியாது.

இந்து மதகுருமார்களை முன்னிறுத்தி, அதன் மூலம் தமிழர்களின் ஏற்பைப் (acceptance) பெற்றுவிடலாம் என்று நினைக்க முடியாது. கட்டாயமாகக் காணாமல் ஆக்கப்பட்ட தங்கள் குழந்தைகளைத் தேடிக்கொண்டிருக்கும் தாய்மார்களைப் புறக்கணித்துவிட்டு, 2009-லேயே அனைத்தும் தீர்க்கப் பட்டுவிட்டதாகக் கூற முடியாது.

அதேபோல, ஜெனரல் சவேந்திர சில்வா “எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை” என்று அறிவிப்பதன் மூலம், அவரது கட்டளையின் கீழ் இருந்த படைகள் மீதான தீவிரமான குற்றச்சாட்டுகள் மறைந்துவிடும் என்றும் எதிர் பார்க்க முடியாது.

ஈழத் தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை, முள்ளிவாய்க் கால் என்பது ஒரு ராணுவ வெற்றியின் கொண்டாட்டம் அல்ல. அது தமிழின அழிப்பின் உச்சகட்டத்தையும், நீதிக் கான தொடர்ச்சியான கோரிக்கையையும் குறிக்கிறது. உண்மையை மறுக்கும் போக்கு தொடர்ந்து நீடிப்பதால்தான், தமிழர்களின் சாட்சியங்களையும் நினைவுகளையும் பாதுகாப்பது அவசியமாகிறது. உயிரிழந் தவர்களால் பேச முடியாது. காணாமல் ஆக்கப்பட்ட பலருக்கும் இன்னும் விடை கிடைக்கவில்லை. அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் கொண்டாடப்பட்டும், பதவி உயர்வு பெற்றும், பாதுகாக்கப்பட்டும் வரும் நிலையில், உயிர் பிழைத்தவர்கள் தங்கள் சாட்சியங்களை பல ஆண்டுகளாகத் தாங்கி நிற் கிறார்கள்.

ஈழத் தமிழர்கள் தங்களை ஒடுக்கியவர்களுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டிய கடப்பாடு இல்லை. எங்கள் மக்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகளை விவரிக்க இலங்கை அரசு பயன்படுத்தும் மொழியை நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. தனிப்பட்ட புகைப் படங்களோ அல்லது கவனமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சந்திப்புகளோ ஒரு முழு இனத்தின் சம்மதத்தை உருவாக்கி விட முடியாது.

உண்மையான உண்மையும், நீதியும், பொறுப்புக் கூறலும் உறுதி செய்யப்படும் வரை, ராணுவத் தளபதிகளின் பிம்பத்தை மீட்டெடுக்க முயல்பவர்களின் குரல்கள் முன் னிலைப்படுத்தப்படக் கூடாது. மாறாக, உயிர் பிழைத்தவர்களின் குரல்களே முன்னிலைப்படுத்தப்பட வேண்டும். கட்டாயமாகக் காணா மல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பங்களின் குரல்கள் முன்னி லைப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

தங்கள் குழந்தைகளுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதை அறியக் கோரி பல ஆண்டுகளாகப் போராடி வரும் தமிழ் தாய்மார்களின் குரல்கள் முன்னிலைப்படுத்தப்பட வேண்டும். கொல்லப்பட்டவர்கள் மற்றும் காணாமல் ஆக் கப்பட்டவர்களின் நினைவுகளைத் தொடர்ந்து பாதுகாத்து வரும் தமிழ் ஈழ மக்களின் குரல்கள் முன்னிலைப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

*உண்மையை மறுப்பதன் அடிப்படையில் நல்லி ணக்கத்தை உருவாக்க முடியாது; தண்டனையிலிருந்து விலக்களிப்பதன் அடிப்படையில் நீதியை நிலைநாட்ட முடியாது; பாதிக்கப்பட்டவர்களும் உயிர் பிழைத்தவர்களும் தொடர்ந்து பதில்களைக் கோரிவரும் நிலையில், தமிழின அழிப்பு வரலாற்றை மாற்றி எழுதவும் முடியாது.