டிரம்பின் விருப்பமான ‘மாபெரும் முக்கோணம்’   மாஸ்கோ-பெய்ஜிங்-வாஷிங்டன் – தமிழில்: ஆர்தீகன்

அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் ட்ரம்ப் இந்த வாரம் சீனாவுக்கு வருகை தந்திருப்பது, மற்றுமொரு ராஜதந்திரப் புகைப்பட நிகழ்வாக மட்டும் பார்க்கப்படவில்லை. வாஷிங்டனுக்கும் பெய்ஜிங்கிற்கும் இடையிலான உறவுகள் தொடர்ந்து பதட்டமாகவே உள்ளன; இரு வல்லரசுகளுக்கும் இடையிலான போட்டி ஏறக்குறைய எல்லாத் துறைகளிலும் பரவியுள்ளது; ஆயினும், கட்டுப்பாடற்ற மோதல் மிகப்பெரிய இழப்புகளை ஏற்படுத்தும் என்பதை இரு தரப்பினரும் அதிகளவில் உணர்ந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது. இந்தப் பின்னணியில், ஒரு பரந்த புவிசார் அரசியல் பேரத்திற்கான வாய்ப்பு மீண்டும் விவாதத்திற்கு வந்துள்ளது.

கிழக்கு சீன இயல்நிலைப் பல்கலைக்கழகத்தின் வருகைப் பேராசிரியரும், வாஷிங்டனில் உள்ள ஸ்டிம்சன் மையத்தின் ஆராய்ச்சி உறுப்பினருமான சியாங் லான்சின் ‘ரஷ்யா இன் குளோபல் அஃபேர்ஸ்’ இதழின் தலைமை ஆசிரியரும், வால்தாய் சர்வதேச கலந்துரையாடல் மன்றத் தின் ஆராய்ச்சி இயக்குநருமான ஃபியோதர் லுகியா னோவிற்கு அளித்த நேர்காணலின் தமிழ் வடிவம் வருமாறு.

லுகியானோவ்: சீனா மற்றும் அமெரிக்காவின் பொருளாதார நோக்கங்கள் என்ன?

லான்சின்: பொருளாதாரம் சந்தேகத்திற்கு இட மின்றி ஒரு பேரம் பேசும் கருவியாகும். சீனா குறைவான

கட்டுப்பாடுகளையும், பரந்த சந்தை அணுகலையும், ஒரு வேளை உயர் தொழில்நுட்பத் துறையில் உள்ள தடைகளைக் குறைப்பதையும் விரும்புகிறது; அது ஒரு முக்கிய முன்னுரிமையாகும். போட்டி மனப்பான்மை நிலவுகிறது, ஆனால் வாஷிங்டனில் நிலவும் மனநிலையை வைத்துப் பார்க்கும்போது, ​​உயர் தொழில்நுட்பத் துறையில்கூட பைடன் நிர்வாகத்தை விட ட்ரம்ப் குழு மிகவும் இணக்கமான போக்கைக் கொண்டுள்ளது. ‘சிறிய எல்லை, உயரமான வேலி’ என்ற அணுகுமுறையை தற்போதைய வெள்ளை மாளிகை விரும்பவில்லை. அது பலனளிக்காது என்பதை அவர்கள் உணர்ந்துள்ளனர், ஏனெனில் இந்த நிர்வாகம் தொழில்நுட்பத் துறையால், குறிப்பாக குறைக்கடத்திகள் மற்றும் அதிநவீன தொழில்நுட்பத் துறைகளில், பெரிதும் செல்வாக்கு செலுத்தப்படுகிறது.

துணை ஜனாதிபதி ஜே.டி. வேன்ஸின் குழுவில் இது போன்ற பலர் உள்ளனர். தொழில்நுட்பம் எல்லைகளைக் கடந்து பரவுவதை நிறுத்துவது சாத்தியமற்றது என்பதை வரலாறு காட்டுகிறது. உயர் தொழில்நுட்பத் துறையில் உள்ளவர்கள் இதை நன்கு புரிந்துகொள்கிறார்கள். அந்த வகையில், சில நேர்மறையான அறிகுறிகள் இருப்பதாக நான் நம்புகிறேன்.

லுகியானோவ்: ஆனால் அமெரிக்காவைப் பொறுத் தவரை, சீனாவுடனான உறவுகள் குறித்து எந்த மாயைகளும் இல்லையா, அல்லது சில மாற்றங்கள் இன்னும் சாத்தியமா?

லான்சின்: நிச்சயமாக, அவை சாத்தியமே. நாம் ஒரு ‘பெரிய ஒப்பந்தத்தைப்’ பற்றிக்கூடப் பேசிக்கொண்டிருக்க லாம், அதுதான் ட்ரம்ப் விரும்புவதும் கூட. நிச்சயமாக, அவர் களால் உண்மையில் ஒன்றை எட்ட முடியும் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை. ‘பெரிய ஒப்பந்தம்’ என்பதன் மூலம், ட்ரம்ப் நிர்வாகம் பொருளாதாரத்தைத் தாண்டி, புவிசார் அரசியலையும், அதாவது வல்லரசுகளின் அரசியலையும் தொடும் ஒரு உடன்படிக்கையைக் குறிப்பிடுகிறது.

ட்ரம்ப் சீனாவுடன் விவாதிக்க விரும்பும் இரண்டு முக்கிய பிரச்சினைகள் உள்ளன. முதலாவது, தைவான் ஜலசந்தியில் நிலைமையை எவ்வாறு நிலைப்படுத்துவது என்பது. குறிப்பாக, நிலைப்படுத்துவது, ஏனென்றால் பைடன் நிர்வாகத்தின் கீழ் அந்தச் சமநிலை கடுமையாகச் சீர்குலைந்தது. தைவான் தொடர்பான மூலோபாய தெளிவின்மைக் கொள்கையிலிருந்து (தைபேயுடன் தனிப்பட்ட உறவுகளைப் பேணிக்கொண்டு, சீன மக்கள் குடியரசின் பிராந்திய ஒருமைப்பாட்டிற்கு முறையான அங்கீகாரம் அளிப்பது) விலகி பைடன் நான்கு அறிக்கை களை வெளியிட்டார் என்பதை நான் உங்களுக்கு நினைவூ ட்டுகிறேன்.

அதனால்தான் ட்ரம்ப் எச்சரிக்கையுடன் செயல்படு கிறார். அவர் ஒரு உண்மையான உடன்படிக்கையை முடிக்க விரும்புகிறார். இது ஒரு கூட்டு அறிக்கையின் வடிவத்தை எடுக்குமா அல்லது வேறு ஏதேனும் வடிவத்தை எடுக்குமா என்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் அவர் நடவடிக்கை எடுக்க உத்தேசித்துள்ளார் என்பது தெளிவாகிறது. சீனா வைப் பொறுத்தவரை, தைவான் விவகாரத்தில் ஒரு சிறிய முன்னேற்றம் கூட ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சாதனையாக இருக்கும். இதன் பொருள், தைவானின் சுதந்திரத்திற்கு எதிராக அமெரிக்கா ஒரு கடுமையான நிலைப்பாட்டை எடுக்கும் என்பதாகும்.

முன்பு, ‘நாங்கள் ஆதரிக்கவில்லை’ என்ற சொற்றொடர் பயன்படுத்தப்பட்டது, அது தந்திரோபாயங் களுக்கு இடமளித்தது. வேறுவிதமாகக் கூறினால், அமெரிக்கர்களாகிய நாங்கள் இதை ஆதரிக்கவில்லை, ஆனால் தைவானியர்கள் தாங்களாகவே அதை விரும்பி னால், அது அவர்களின் சொந்த விஷயம். இருப்பினும், அமெரிக்கா ‘நாங்கள் அவர்களுக்கு எதிராக’ என்ற நிலைப் பாட்டை எடுத்தால், அது முற்றிலும் மாறுபட்ட அணுகுமுறை யாக இருக்கும்.

சில சூழ்நிலைகளில், தைவானின் சுதந்திரத்தைத் தடுப்பதற்காக சீனாவுடன் இணைந்து செயல்படவும், நடவடிக்கை எடுக்கவும் உள்ள விருப்பத்தை அது குறிக்கிறது. இந்த விவகாரம் தற்போது பேச்சுவார்த்தை மேசையில் உள்ளது. அவர்கள் ஒரு உடன்பாட்டிற்கு வருவார்களா என்பது வேறு விஷயம்; அது எந்த வகையிலும் உறுதியானது அல்ல. அமெரிக்க காங்கிரஸில் கடுமையான எதிர்ப்பு உள்ளது. ஆனால் சீனாவைப் பொறுத்தவரை, இந்த விவகாரம் மிகவும் முக்கியமானது. இரண்டாவது விடயம், ட்ரம்பின் விருப்பமான ‘மாபெரும் முக்கோணம்’ என்ற கருத்தாகும்: மாஸ்கோ – பெய்ஜிங் – வாஷிங்டன். மேலும் அவர் இதை மிகவும் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்கிறார் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

ட்ரம்ப் உண்மையிலேயே செவிசாய்த்த ஒரே வெளியுறவுக் கொள்கை நிபுணர் ஹென்றி கிஸ்ஸிங்கர் மட்டுமே. அவர் கிஸ்ஸிங்கரை மிகவும் உயர்வாக மதித்தார். ட்ரம்ப் பதவியேற்ற முதல் பதவிக்காலத்திலேயே கிஸ்ஸிங் கர் அவருக்கு அறிவுரை கூறினார்: இந்த முக்கோணம் வியூக ரீதியாக நிலையானதாக இருந்தால், ஐரோப்பிய ஒன்றியம் உட்பட மற்ற அனைத்தும் இரண்டாம் பட்சமே.

கிஸ்ஸிங்கர் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திற்குச் சிறிதும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை. ட்ரம்புக்குப் பிடித்தமான, அவருடைய புகழ்பெற்ற மேற்கோளை நினைவில் கொள் ளுங்கள்: ‘எந்தக் கூட்டாளி மிகவும் கடினமானவர்? ஒரு போட்டியாளர் அல்ல, ஒரு கூட்டாளி.’ சீனாவுடனான தனது உரையாடலில் ட்ரம்ப் இந்த முக்கோணம் குறித்த விஷயத்தை ஏதேனும் ஒரு கட்டத்தில் எழுப்புவார் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

லுகியானோவ்: அத்தகைய ஒரு முக்கோணம் உருவாவதற்கு சீனா தடையாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. லான்சின்: ஆம், இது சீனாவைப் பற்றியது அல்ல, மாறாக ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தைப் பற்றியது. அதன் இருப்பு அத்தகைய ஒரு சூழ்நிலையைத் தடுக்கிறது. ஐரோப்பிய ஒன்றியம் இதுவரை செய்ததை மறுபரிசீலனை செய்ய ட்ரம்ப் அதைத் தூண்டுவாரா? குறைந்தபட்சம் பைடன் நிர்வாகம் காலத்திலிருந்தே, ரஷ்யா, சீனா, அத்துடன் சர்வதேசப் பொருளாதார அமைப்பு மற்றும் உலக ஒழுங்கு குறித்த அதன் மதிப்பீடுகளில் ஐரோப்பிய ஒன்றியம் மிகப்பெரிய தவறான கணிப்புகளைச் செய்துள்ளது என்று நான் கூறுவேன்.

சீனாவைப் பொறுத்தவரை, உலகில் தங்கள் நிலை யையும் செல்வாக்கையும் பாதுகாப்பதற்காக, ஒரு புதிய கட்டத்தில் பனிப்போர் கால பாணியிலான கட்ட மைப்பை மீண்டும் கொண்டுவர பைடன் முயன்றதால், அவரது சித்தாந்தப் போக்கை தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியும் என்று ஐரோப்பியர்கள் நம்பினர். ஆனால் ட்ரம்ப் திரும்புவார் என்று அவர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவர் ஒரு தற்காலிக விதிவிலக்கு என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள். இப்போது நிலைமை அவர்களுக்கு மிகவும் சங்கடமாகத் தெரிகிறது, அவர்கள் இரண்டுக்கும் இடையில் சிக்கிக்கொண்டுள்ளனர்.

இந்தக் காலகட்டத்தில், அவர்கள் சீனாவிலிருந்து தங்களை விலக்கிக் கொண்டுள்ளனர் – தைவான் குறித்த ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் கடுமையான அறிக்கைகளை நினைவுகூருங்கள். அதே நேரத்தில், போரின் காரணமாக அவர்கள் ரஷ்யாவுடனான உறவுகளைக் கடுமையாகச் சேதப்படுத்தியுள்ளனர். இதன் விளைவாக, ஐரோப்பிய ஒன்றியம் தனது நிலைப்பாட்டைத் தீவிரமாக மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கும்.

அவர்கள் ரஷ்யாவுடனான தங்கள் உறவுகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும். அவர்கள் ஏற்கனவே சீனாவுடனான தங்கள் நிலைப்பாட்டைச் சரிசெய்யத் தொடங்கியுள்ளனர். இதுவரை உறுதியான நடவடிக்கைகள் எதுவும் எடுக்கப்படவில்லை என்றாலும், இது கவனிக்கத் தக்கதாக உள்ளது. இருப்பினும், ரஷ்யாவைப் பொறுத்தவரை, இன்னும் எதுவும் நடக்கவில்லை. ஆனால் அங்கும் ஒரு கொள்கை மறுஆய்வு தவிர்க்க முடியாதது. இது அவர்களுக்கு ஒரு மிக முக்கியமான மாற்றமாக இருக்கும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

லுகியானோவ்: நீங்கள் ஒருமுறை ‘இராணுவ கெயின்சியனிசம்’ என்பதை, சாராம்சத்தில், தற்போது அனைவரும் தழுவிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு போக்காகக் குறிப்பிட்டீர்கள். இந்தச் சொல் பெரும்பாலும் ஒரு பத்திரிகைத் துறை சார்ந்தது, ஆனால் அதன் கருத்து தெளிவானது: அரசாங்கத்தின் இராணுவச் செலவினங்கள் மூலம் பொருளாதார வளர்ச்சியைத் தூண்டுவது. ஆனால் இன்று அதன் அர்த்தம் என்னவாக இருக்கும்? நாம் 1930-களில் இல்லை…

லான்சின்: இல்லை, நிச்சயமாக 1930-களில் இல்லை. மேலும், மூன்று பெரும் வல்லரசுகளும் நேரடி இராணுவ மோதலில் ஈடுபடாத வரையில் அந்த நிலைமை மீண்டும் ஏற்பட வாய்ப்பில்லை. என் பார்வையில், ட்ரம்ப் ஆட்சியில் அது நடக்காது. தற்செயலாக, அவருடைய தலைமைvயின் கீழ், உக்ரைன் போர் தொடங்கியிருக்கவே வாய்ப்பில்லை என்று அவர் கூறுவது பொதுவாகச் சரிதான். உள்ளூர் மோதல்கள் முக்கியப் பிரச்சினை அல்ல. மாறாக, பொருளாதாரம் மற்றும் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியைத் தூண்டுவதற்கான ஒரு கருவியாக இராணுவச் செலவினங்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதே இங்குள்ள முக்கிய விஷயம்.

பல ஐரோப்பிய நாடுகளும், ஜப்பானும் ஏற்கனவே இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன. உக்ரைன் போர், குறிப்பாக ஜெர்மனிக்கு, பொருளாதாரத்தை மறுசீரமைக்க ஒரு வசதியான சாக்குப்போக்காக அமைகிறது, மேலும் இராணுவத் துறைக்கு ஒரு சரியான நியாயமும் வழங்கப்படுகிறது. இதுதான் நடக்க வாய்ப்புள்ளது. ஆனால், மாஸ்கோ, பெய்ஜிங் மற்றும் வாஷிங்டன் ஆகியவை ஏதேனும் ஒரு காரணத்திற்காகப் பொறுமையை இழந்து நேரடி மோதலில் இறங்கினால் தவிர, இது ஒரு ஆயுதப் போட்டிக்கும் இராணுவ மோதலுக்கும் வழிவகுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால் அப்படி நடந்தால், அது உண்மையாகவே உலகின் முடிவாகிவிடும்.