அணு ஆயுதங்கள் அரசியல் உயிர்வாழ்வதற்கான உத்தரவாதம்-மொழியாக்கம்: ஆர்தீகன்

அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலும் ஈரானுக்கு எதிரான தங்கள் இராணுவ பிரச்சாரத்தை நியாயப்படுத்தி, அணுசக்தி அச்சுறுத்தலில் இருந்து தங்களையும் உலகையும் பாதுகாக்க வேண்டியது அவசியம் என்று கூறின. 11 அணுகுண்டுகளை உருவாக்க போதுமான ஆயுத தர யுரேனியத்தை தெஹ்ரான் ரகசியமாக குவித்ததாக குற்றம் சாட்டப்பட்டது. இருப்பினும், தாக்குதலின்பின் முதல் வாரத்திற்குப் பிறகு, அணுசக்தி அச்சங்கள் கதையின் ஒரு பகுதி மட்டுமே என்பது தெளிவாகியது.

ஈரானுக்கு எதிரான போர் என்பது மற்றொரு மத்திய கிழக்கு மோதல் மட்டுமல்ல. பனிப்போர் முடிந்ததிலிருந்து இப்பகுதியை மறுவடிவமைத்து வரும் ஒரு நீண்ட எழுச்சி செயல்முறையின் சமீபத்திய கட்டத்தை இது குறிக்கிறது. இன்று நடப்பதன் விளைவுகள் மத்திய கிழக்கிற்கு அப்பால் நீண்டு செல்லும்.

தற்போதைய போரை மூன்று தசாப்தங்களுக்கு முன்னர் தொடங்கிய ஒரு மாற்றத்தின் உச்சக்கட்டமாகக் காணலாம். நவீன மத்திய கிழக்கு 20 ஆம் நூற்றாண்டில் காலனித்துவ பேரரசுகளின் வீழ்ச்சியின் போது தோன்றியது. ஆனால் அந்த ஒழுங்கு 1991 இல், குவைத்தில் இருந்து ஈராக் படைகளை வெளியேற்ற அமெரிக்கா ஆபரேஷன் டெசர்ட் ஸ்டோர்மைத் தொடங்கியபோது வெளிப்படத் தொடங்கி யது.

நேரம் அடையாளமாக இருந்தது. வளைகுடாப் போர் உலக அரசியலில் ஒரு வியத்தகு மாற்றத்துடன் ஒத்துப் போனது. சோவியத் ஒன்றியத்தின் சரிவு, பனிப்போரின் முடிவு, மற்றும் பெரும்பாலும் “ஒற்றை துருவ தருணம்” என்று அழைக்கப்பட்டதன் தோற்றம். நிகரற்ற அமெரிக்க ஆதிக்கத்தின் காலம்.

அதைத் தொடர்ந்து நெருக்கடிகள் மற்றும் தலையீடுகளின் சங்கிலி எதிர்வினை ஏற்பட்டது. செப்டம்பர் 2001 இல் நியூயார்க் மற்றும் வாஷிங்டன் மீதான தாக்குதல்கள் உலகளாவிய பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போரை தூண்டிவிட்டன, இது ஆப்கானிஸ்தான் மற்றும் ஈராக்கில் இராணுவ பிரச்சாரங்களுக்கு வழிவகுத்தது. பின்னர் அரபு வசந்தம் பிராந்தியம் முழுவதும் ஆட்சிகளை ஸ்திரமின்மைக்குள்ளாக்கியது, அதைத் தொடர்ந்து லிபியாவில் தலையீடு மற்றும் சிரியாவில் நீடித்த உள்நாட்டுப் போர்.

ஒவ்வொரு நெருக்கடியும் அதிக நாடுகளை சுழலுக் குள் இழுத்தது. படிப்படியாக, நிகழ்வுகளின் மீதான கட்டுப் பாடு அவற்றைத் தொடங்கியவர்களிடமிருந்து நழுவியது.வாஷிங்டனைப் பொறுத்தவரை, இதன் விளைவு ஒரு மூலோபாய பொறி. அமெரிக்கா தனது செல்வாக்கைத் தக்க வைத்துக் கொண்டு மத்திய கிழக்கு மோதல்களில் அதன் நேரடி ஈடுபாட்டைக் குறைக்க முயன்றது. இந்த இலக்குகள் சமரசம் செய்வது மிகவும் கடினமாக நிரூபிக் கப்பட்டது.

பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, ​​பிராந்தியத்தில் பல அமெரிக்க முடிவுகள் எதிர்வினையாற்றும் தன்மை கொண்டவை என்பது தெளிவாகிறது. ஒவ்வொரு அடியும் ஒரு ஒத்திசைவான புவிசார் அரசியல் மூலோபாயத்தின் ஒரு பகுதியாக முன்வைக்கப்பட்டன, இருப்பினும் நீண்டகால விளைவுகள் உடனடி அடிவானத்திற்கு அப்பால் அரிதாகவே கணக்கிடப்பட்டன.

டொனால்ட் டிரம்ப், தனது முதல் ஜனாதிபதி பதவியின் போதும், மீண்டும் பதவியேற்ற போதும், அமெரிக்கா தனது சொந்த எல்லைகளுக்கு அப்பால் இராணுவத் தலையீடுகளைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று பலமுறை கூறினார். இருப்பினும், ஈரான் வேறுபட்ட சவாலை முன்வைத்தது.

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு அமெரிக்கா நேரடியாக எதிர்கொண்ட மிகவும் சக்திவாய்ந்த நாடு ஈரான். இராணுவ வலிமை அடிப்படையில் அவசியமில்லை, ஆனால் அதன் மக்கள்தொகை எடை மற்றும் பிராந்திய செல்வாக்கின் அடிப்படையில். பிராந்திய ஒழுங்கின் அத்தகைய தூணை அகற்ற முயற்சிப்பது தவிர்க்க முடியாமல் ஆழமான விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது.

வாஷிங்டனில், பரவலாகப் பரப்பப்பட்ட ஒரு விளக்கம், இஸ்ரேலிய பிரதமர் பெஞ்சமின் நெதன்யாகுவும் டொனால்ட் டிரம்பும் கடந்த ஆண்டு இறுதியில் ஈரானுக்கு எதிராக ஒரு தீர்க்கமான தாக்குதலை தொடங்க ஒப்புக் கொண்டதாகக் கூறுகிறது.

இந்தக் கண்ணோட்டத்தின்படி, இஸ்ரேலியத் தலைமை முடிவை வடிவமைப்பதில் ஒரு தீர்க்கமான பங்கைக் கொண்டிருந்தது. முன்னர் மத்திய கிழக்கில் கட்டுப்பாட்டுக் கொள்கையை ஆதரித்த டிரம்ப், அந்தக் கொள்கையிலிருந்து விலகினார். இராணுவத் தாக்குதல் உள் சரிவைத் தூண்டக்கூடும் என்று எதிர்பார்த்து, வெள்ளை மாளிகை ஈரானின் அரசியல் சூழ்நிலையை தவறாக மதிப்பிட்டதாகத் தெரிகிறது.

ஒரு பழக்கமான முறை மீண்டும் நிகழும் என்ற நம்பிக்கையும் இருந்தது. ஆனால் அந்த சூழ்நிலை நிறைவேறவில்லை. அதற்கு பதிலாக, பிராந்தியம் உறுதியற்ற தன்மையில் மூழ்கியது. போர் தீவிரமடைந்தவு டன், தோல்வியின் உணர்வால் வாஷிங்டன் பின்வாங்க முடியவில்லை.

உள்நாட்டு அரசியலும் முக்கியமானவை. டிரம்பிற்கு உள்நாட்டில் செல்வாக்கு மிக்க அரசியல் தொகுதிகளின் ஆதரவு தேவைப்பட்டது. பல அமெரிக்க சுவிசேஷகர்களுக்கு, இரண்டாம் வருகையின் பைபிள் கதையுடன் தொடர்புடைய தளமாக இஸ்ரேல் ஆழ்ந்த மத முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது. அதே நேரத்தில், டிரம்பின் மருமகன் ஜாரெட் குஷ்னர் ஒரு முக்கியமான தனிப்பட்ட செல்வாக்குள்ளவராக இருந்தார். அவர் நீண்ட காலமாக இஸ்ரேலிய அரசியல் வட்டாரங்களுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளார்.

இதன் விளைவாக அமெரிக்காவை மோதலில் ஆழமாகத் தள்ளிய அரசியல் அழுத்தங்களின் ஒருங்கி ணைப்பு ஏற்பட்டது. நீண்ட காலமாக, மேற்கு ஆசியாவில் ஒரு புதிய பிராந்திய கட்டமைப்பு உருவாகலாம். அத்தகைய ஒழுங்கின் இரண்டு தூண்கள் ஏற்கனவே தெரியும்.

முதலாவது, பிராந்தியம் முழுவதும் இஸ்ரேலின் இராணுவ ஆதிக்கம். இரண்டாவது, இஸ்ரேலுக்கும் வளை குடா முடியாட்சிகளுக்கும் இடையிலான நிதி மற்றும் பொருளாதார உறவுகளை ஆழப்படுத்துவதை உள்ளடக்கும், இந்த ஏற்பாடுகளிலிருந்து அமெரிக்கா கணிசமாக பயனடை யும்.

துருக்கி சுயாதீனமாக உள்ளது. இருப்பினும், நேட்டோ உறுப்பினராக, மேற்கத்திய செல்வாக்கு கட்ட மைப்புகளுடன் ஓரளவு ஒருங்கிணைக்கப்பட்டுள்ளது. பரந்த பிராந்திய மறுசீரமைப்பின் ஒரு பகுதியாக அங் காராவுடனான உறவுகளை மேம்படுத்துவதற்கான சாத்தியக் கூறுகள் குறித்து இஸ்ரேலிய மூலோபாயவாதிகள் ஏற் கனவே விவாதித்து வருகின்றனர்.

இஸ்லாமிய குடியரசின் தலைமையின் அரசியல் மற்றும் இராணுவ செல்வாக்கை அழிப்பது டெல் அவி வில் ஒரு வெற்றியாகக் கருதப்படும். இருப்பினும், ஒப் பீட்டளவில் குறுகிய காலத்தில் ஈரான் இராணுவ ரீதியாக தோற்கடிக்கப்பட்டாலும், மையக் கேள்வி பதிலளிக் கப்படாமல் இருக்கும்.

அடுத்து என்ன நடக்கும்?

2003 இல் ஈராக்கின் முன்னுதாரணமானது பெரியதாகத் தெரிகிறது. வாஷிங்டன் வெற்றியை அறிவித்த பின்னரே அங்கு மிகவும் கடுமையான சவால்கள் எழுந்தன. அரசு நிறுவனங்களின் சரிவு பல வருட குழப்பத்தை உருவாக்கியது.

வாஷிங்டனில் உள்ள சிலர், ஈரான் சிரிய பாணியிலான சூழ்நிலையைப் பின்பற்றலாம் என்று நம்பு கிறார்கள், அங்கு அசாத் குடும்பத்தின் வீழ்ச்சி இறுதியில் வெளிப்புற நாடுகளுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தக்கூடிய ஒரு அரசாங்கத்தை உருவாக்கியது. ஆனால் அந்த விளைவு ஓரளவு சூழ்நிலைகள் மற்றும் தற்செயலின் விளைவாகும். ஈரான் மிகப் பெரிய மற்றும் சிக்கலான நாடு.

இந்தப் போரின் பரந்த தாக்கங்கள் மத்திய கிழக்கிற்கு அப்பால் நீண்டுள்ளன. முதலாவதாக, சர்வதேச சட்ட விதிமுறைகளின் வீழ்ச்சி ஒரு புதிய கட்டத்தை எட்டியுள்ளது. 2003 இல் ஈராக் படையெடுப்பிற்கு முன்பே, அமெரிக்கா ஐ.நா. பாதுகாப்பு கவுன்சிலின் ஆதரவைப் பெறுவதற்கான முயற்சிகள் உட்பட ஓரளவு சர்வதேச ஒப்பு தலை நாடியது.

இன்று இதுபோன்ற நடைமுறைகள் பெரும்பா லும் புறக்கணிக்கப்படுகின்றன. டிரம்ப் நிர்வாகம் சர்வதேச நிறுவனங்களை இரண்டாம் நிலை அல்லது பொருத்த மற்றதாகக் கருதுகிறது. சர்வதேச அரசியலில் பலத்தைப் பயன்படுத்துவது புதியதல்ல. ஆனால் தற்போதைய தருணத்தை வேறு படுத்துவது உலகளாவிய ஒழுங்கின் முதன்மை கருவியாக அதிகாரத்தை வெளிப்படையாகக் கொண்டாடுவதாகும். அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலும் தங்கள் செயல்களை சர்வதேச சட்டத்தின் மூலம் அல்ல, மாறாக தேவை மற்றும் வலிமையின் தர்க்கத்தின் மூலம் அதிகளவில் நியாயப்படுத்துகின்றன.

மற்றொரு முன்னுதாரணமும் அமைக்கப்பட்டுள் ளது. ஈரானின் உச்சத் தலைவரையும் முக்கிய இராணுவ பிரமுகர்களையும் நீக்கிய இஸ்ரேலின் தாக்குதல், இலக்கு வைக்கப்பட்ட கொலைகளின் நடைமுறையில் வியத்தகு அதிகரிப்பைக் குறிக்கிறது.

இத்தகைய தந்திரோபாயங்கள் முன்னர் முதன் மையாக போராளிக் குழுக்களின் தலைவர்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப்பட்டன. சர்வதேச அளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட நாட்டுத் தலைவர்களுக்கு அவற்றைப் பயன்படுத்துவது விளையாட்டின் விதிகளை மாற்றுகிறது.

அமெரிக்க அல்லது இஸ்ரேலிய அழுத்தத்தின் சாத்தியமான இலக்குகளாக தங்களைக் கருதும் நாடு களுக்கு, படிப்பினைகள் தெளிவாக உள்ளன. அணு ஆயுதங்களை வைத்திருப்பது இனி ஒரு தடுப்பாக மட்டும் பார்க்கப்படாமல், அரசியல் உயிர்வாழ்வதற்கான உத்தரவாதமாக பார்க்கப்படலாம்.

சர்வதேச உறவுகளுக்கான டிரம்பின் பரந்த அணுகு முறை இந்தப் போக்கை வலுப்படுத்துகிறது. பலதரப்பு நிறுவனங்களைத் தவிர்த்து, தனிப்பட்ட நாடுகளுடன் நேரடியாகக் கையாள்வதே அவரது விருப்பம். இத்தகைய இருதரப்பு மோதல்களில், சீனாவைத் தவிர கிட்டத்தட்ட அனைவரையும் விட தனக்கு நன்மை இருப்பதாக வாஷிங்டன் நம்புகிறது. மேலும், குறைந்த அளவிற்கு, ரஷ்யா.

இதன் விளைவாக, பல நாடுகள் தங்கள் சொந்த இராணுவத் திறன்களை வலுப்படுத்துவதில் அதிக கவனம் செலுத்துகின்றன. அதை எதிர்ப்பதற்கான வழிமுறைகள் இல்லாமல் அவர்கள் ஒருபோதும் வெளிப்புற அழுத்தத்தை எதிர்கொள்ள மாட்டார்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்த அவர்கள் முயல்கின்றனர்.

இருப்பினும், சர்வதேச ஒத்துழைப்பின் தொடர்ச்சி யான முறிவு இறுதியில் அனைவருக்கும் அதிக உறுதியற்ற தன்மையை உருவாக்கும். வளர்ந்து வரும் உலகளாவிய சவால்களை நிவர்த்தி செய்வதற்கான மிகவும் பயனுள்ள வழி, பரஸ்பர பாதுகாப்பு மற்றும் பகிரப்பட்ட நலன்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட கூட்டு நடவடிக்கையாகும்.

தற்போதைய புவிசார் அரசியல் சூழலை அத் தகைய ஒத்துழைப்பு தக்கவைக்க முடியுமா என்பது நிச்சய மற்றதாகவே உள்ளது, ஆனால் அது முற்றிலுமாக மறைந்து விட்டால், புதிய ஒன்றை உருவாக்குவதை விட தற்போதுள்ள சர்வதேச உறவுகளின் அமைப்பை அகற்றுவது மிகவும் எளிதானது என்பதை உலகம் விரைவில் கண்டறியக்கூடும்.