இலங்கையின் இனப்படுகொலையால் தமிழீழ மண் நனைந்துள்ளது – (பகுதி 1) – செல்வி ரேணுகா

வரலாற்றுச் சூழல்: 2009க்கு முந்தைய கட்டாயக் காணாமல் போதல்கள் 2009 ஆம் ஆண்டு மோதல் முடிவுக்கு வருவதற்கு முன்பிருந்தே தமிழ் மக்களுக்கு பலவந்தமாக காணாமல் போதல்கள் ஒரு துயரமான யதார்த்தமாக இருந்து வருகிறது. சர்வதேச உண்மை மற்றும் நீதித் திட்டம் (ITJP) 2009 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மற்றும் “மே” க்கு இடையில் மட்டும் சுமார் 169,796 தமிழ் பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டனர், மேலும் பலர் கணக்கில் வராமல் போயுள்ளனர் என்பதை ஆவணப்படுத்தியுள்ளது, இது தமிழ் பொதுமக்களை குறிவைக்குமுகமான இன அழிப்பையே எடுத்துக்காட்டுகிறது.

தமிழீழத்தின் மண்: மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளை வெளிக்கொணர்தல் தமிழீழ நிலமே இந்தக் கொடுமைகளுக்கு மௌ னமாக சாட்சியமளிக்கிறது. செம்மணி மற்றும் மன்னார் போன்ற பகுதிகளில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட மனிதப் புதைகுழிகள் காணாமல் போனவர் களின் கொடூரமான யதார்த்தத்தை வெளிப் படுத்துகின்றன. இந்த மாவட்டங்களில் அமைக் கப்பட்டுள்ள விமானத் தளங்கள் மற்றும் பிற திட்டங்கள் உட்பட இராணுவ நிலைகள் பெரும் பாலும் பொது மக்கள் ஒரு காலத்தில் வாழ்ந்த இடங்களில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன, அவர்களின் தலைவிதி என்னவென்று தெரியவில்லை. மனிதப் புதை குழிகளின் மேல் அமைக்கப்பட்ட இந்த கட்டமைப் புகள், நீதிவழங்கப்படாத கடந்த காலத்தின் தெளிவான நினைவூட்டல்களாக விளங்குகின்றன.

2009 ஆம் ஆண்டின் துரதிர்ஷ்டவசமான சரண டைதல்கள்: பாதிரியார் பிரான்சிஸ் ஜோசப்பின் வழக்கு

இனப்படுகொலையின் உச்சக்கட்டமாக, மே 2009 இல் இலங்கை இராணுவத்திடம் சரணடைவதன் மூலம் பாதுகாப்பைத் தேடி ஏராளமான தமிழ் பொதுமக்களும், போராளிகளும் சென்றிருந்தனர். அவர்களில் மரியாதைக்குரிய கத்தோலிக்க பாதிரியாரும் யாழ்ப்பாணம் புனித பேதுருவானவர் கல்லூரியின் முன்னாள் முதல்வருமான பாதிரியார் பிரான்சிஸ் ஜோசப்பும் இருந்தார். நூற்றுக் கணக்கானவர்களுடன் சேர்ந்து, அவரது காணாமல் போதல் என்பது இந்தக் காலகட்டத்தில் பலவந்த மாக காணாமல் போனவர்களின் கொடூரமான பிரச்சினையை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

பாதிரியார் பிரான்சிஸ் ஜோசப்பின் பின்னணிதந்தை பிரான்சிஸ் ஜோசப் யாழ்ப்பாணம் புனித பேதுருவானவர் கல்லூரியின் புகழ்பெற்ற முன்னாள் மாணவர். தனது திருச்சபை நியமனத்திற் குப் பிறகு, அவர் ஒரு ஆங்கில ஆசிரியராக தனது பழைய பள்ளிக்குத் திரும்பினார், பின்னர் ரெக்டர் (முதல்வர்) பதவிக்கு உயர்ந்தார். சுதந்திர தமிழ் ஈழத்திற்கான அவரது உறுதியான ஆதரவு எல்லோராலும் அறியப்பட்டது.

மே 18, 2009 நிகழ்வுகள்மே 18, 2009 அன்று, மோதல் உச்சத்தை எட்டிய போது, ​​காயமடைந்த போராளிகள் மற்றும் இளம் குழந்தைகள் உட்பட குறைந்தது 360 பேர் கொண்ட குழுவை அழைத்துக்கொண்டு பாதிரியார் ஜோப் முல்லைத்தீவில் உள்ள வட்டுவாகல் பாலத்தின் வழியாகச் சென்றார். அவர்கள் இலங்கை இராணுவத்திடம் சரணடைந்தனர், தங்கள் உயிர் கள் காப்பாற்றப்படும் என்ற அனுமானத்தின் கீழ் இராணுவ பேருந்துகளில் ஏறினர். துரதிர்ஷ்ட வசமாக, பாதிரியார் ஜோசப்பும் அவருடன் சென்றவர்களும் மீண்டும் வரவில்லை, இது இந்தக் காலகட்டத்தில் பலவந்தமாக காணாமல் போனவர்களின் பரந்த பிரச்சினையை எடுத்துக் காட்டுகிறது.

“வெள்ளைக் கொடி” சம்பவம்தந்தை ஜோசப் காணாமல் போனது பெரிதும் பேசப்பட்ட “வெள்ளைக் கொடி” சம்பவத்தின் பின்னணியில் நிகழ்ந்ததுள்ளது. மோதலின் இறுதி நாட்களில், தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளின் அரசியல் பிரிவுத் தலைவர் பாலசிங்கம் நடேசன் மற்றும் சமாதானச் செயலகத் தலைவர் சீவரட்ணம் புலிதேவன் உட்பட பல மூத்த விடுதலைப்புலித் தலைவர்கள் சரணடைய முயன்றனர். அவர் கள் சர்வதேச அனுசரணையாளர்கள் மூலம் தங்கள் நோக்கங்களைத் தெரிவித்தனர், மேலும் இலங்கை அதிகாரிகளால் பாதுகாப்பு உறுதி செய்யப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. இந்த உத்தரவாதங்கள் இருந்தபோதிலும், சரணடைதலின் உலகளாவிய அங்கீகாரம் பெற்ற அடையாளமான வெள்ளைக் கொடிகளை அசைத்து அவர்கள் முன்னேறியபோது, ​​அவர்கள் இலங்கை இராணுவத்தால் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டனர்.

சர்வதேச எதிர்வினை மற்றும் குற்றச்சாட்டுகள்இந்த சம்பவங்கள் குறிப்பிடத்தக்க சர்வதேச கவனத்தை ஈர்த்துள்ளன. நேரில் கண்ட சாட்சிகளின் வாக்குமூலங்களும், அதைத் தொடர்ந்து வந்த விசாரணைகளும், சரணடைந்த நபர்களை உடனடியாக படுகொலை செய்யும் உத்தரவுகள் உயர் அதிகாரிகளிடமிருந்து வந்திருக்கலாம் என்று கூறுகின்றன. உதாரணமாக, இலங்கை இராணுவத்தின் அப்போதைய தளபதி ஜெனரல் சரத் பொன்சேகா, பாதுகாப்புச் செயலாளர் கோத் தபய ராஜபக்ஷ, சரணடைந்த அனைத்து விடுதலைப் புலித் தலைவர்களையும் ஒழிக்க 58வது பிரிவின் தளபதி பிரிகேடியர் சவேந்திர சில்வாவுக்கு உத்தரவிட்டதாகக் கூறப்படுகின்றது.

மேலும், தமிழீழத் தேசியத் தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனின் 12 வயது மகன் பாலச்சந்திரன் பிரபாகரன் சரணடைந்த பிறகு, நீதிக்குப் புறம்பாகக் கொல்லப்பட்டது, சர்வதேச மனிதாபிமானச் சட்டத்தை கடுமையாக மீறியதற் கான சான்றாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. புகைப் படங்கள் மற்றும் நேரில் கண்ட சாட்சியங்கள், சிறுவன் கொல்லப்படுவதற்கு முன்பு இராணுவக் காவலில் இருந்ததை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

தொடர் தாக்கங்கள்தந்தை பிரான்சிஸ் ஜோசப் போன்ற தனிநபர்களின் பலவந்த காணாமல் போதல்கள் இன்றுவரை தீர்க்கப்படாமல் உள்ளன, இது பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள் மற்றும் சமூகங்களின் நீண்டகால வேதனைக்கு வழிவகுக்கின்றது. இலங்கை இனப்படுகொலையின் இறுதிக் கட்டங்களில் நடந்ததா கக் கூறப்படும் போர்க்குற்றங்கள் மற்றும் மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்து விரிவான விசாரணை கள் தேவை என்பதை எடுத்துக்காட்டும் பல்வேறு சர்வதேச அறிக்கைகளிலும் பொறுப்புக் கூறலுக்கான அழைப்புகளிலும் இந்த நிகழ்வுகள் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளன.

சுருக்கமாக, பாதிரியார் பிரான்சிஸ் ஜோசப் காணாமல் போனதும் “வெள்ளைக் கொடி” சம்பவத்தைச் சுற்றியுள்ள சூழ்நிலைகளும் இலங்கையில் நீடித்த அமைதி மற்றும் நல்லி ணக்கத்தை அடைவதற்கு கடந்த காலத்தில் இடம்பெற்ற மோசமான சம்பவங்களை நிவர்த்தி செய்வதன் முக்கியத்துவத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகின்றன.

மாவட்டங்கள்:

மணல் ஆறு (வெலி ஓயா) பிராந்தியம்முல்லைத்தீவு மற்றும் திருகோணமலை மாவட் டங்களின் சில பகுதிகளை உள்ளடக்கிய வரலாற்று ரீதியாக மணல் ஆறு என்று அழைக்கப்படும் பகுதியில், விவசாயம் மற்றும் மீன்பிடி தமிழ் சமூகங்கள் பெரும்பான்மையாக வசித்து வந்தன. 1980களின் முற்பகுதியில், இந்தப் பகுதியில் சிங்கள மக்களைக் குடியேற்றுவதன் மூலம் மக்களின் விகிதாசாரத்தை மாற்றி அமைப்பதற்கான திட்டத்தை இலங்கை அரசு ஆரம்பித்தது.  இலங்கை ஜனாதிபதி ஜே.ஆர். ஜெயவர்தனாவின் கீழ் அமைச்சர் லலித் அதுலத்முதலியால் நிர் வகிக்கப்பட்ட இந்த நடவடிக்கை, வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களுக்கு இடையில் சிங்கள இருப்பை நிறுவுவதன் மூலம் தமிழ் ஈழத்தின் பிராந்திய தொடர்ச்சியை உடைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டது.

குடியேற்றச் நடைவடிக்கையில், தமிழர்களை அவர்களின் தொன்மையான கிராமங்களி லிருந்து வலுக்கட்டாயமாக வெளியேற்றுவதும் அடங்கும். 1984 நவம்பரில், இலங்கை இராணுவம், கிளர்ச்சி எதிர்ப்பு நடவடிக்கை என்ற போர்வையில், மணல் ஆறு பகுதியில் உள்ள தமிழ் கிராமங்களைத் தாக்கியது. பொதுமக்கள் மீது கண்மூடித்தனமாக துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தப்பட்டது, வீடுகள் தீக்கிரையாக்கப்பட்டன, நூற்றுக்கணக்கான குடும் பங்கள் இடம்பெயர்ந்தன. தமிழர்களிடம் இருந்து பறிக்கப்பட்ட நிலங்கள் பின்னர் முன்னாள் குற்றவாளிகள் மற்றும் கைதிகள் உட்பட சிங்களக் குடியேற்றவாசிகளுக்கு ஒதுக்கப்பட்டன, இது அரசின் காலனித்துவ நிகழ்ச்சி நிரலை மேலும் வலுப்படுத்தியது.

கொக்கிளாய் மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்கள்முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில் உள்ள கொக்குத்

தொடுவாய், அலம்பில், நாயாறு மற்றும் குமுள முனை போன்ற அண்டை குடியிருப்புகளுடன் சேர்ந்து, கொக்கிளாய் என்ற கடலோர கிராமமும் இதேபோன்ற வன்முறை மற்றும் இடம்பெயர்வை அனுபவித்தது. டிசம்பர் 15, 1984 அன்று, இலங்கை இராணுவம் இந்த கிராமங்கள் மீது ஒருங்கிணைந்த தாக்குதல்களைத் தொடங்கியது, இதன் விளைவாக 31 பெண்கள் மற்றும் 21 குழந்தைகள் உட்பட 131 தமிழ் பொதுமக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.

2,000 க்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்கள் வலுக்கட்டாயமாக இடம்பெயர்ந்தனர், பின்னர் அவர்களின் நிலங்கள் சிங்களக் குடியேற்றவாசிகளால் ஆக்கிரமிக்கப் பட்டன. இந்த வன்முறையான கையகப்படுத்தல் தமிழ் சமூகங்களின் பாரம்பரிய வாழ்வாதாரத்தை சீர்குலைத்தது மட்டுமல்லாமல், மூலோபாய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கடலோரப் பகுதிகளில் சிங்கள ஆதிக்கத்தை உறுதிப்படுத்தவும் உதவியது.

திருகோணமலை மாவட்டம்திருகோணமலை மாவட்டம் 1985 ஆம் ஆண்டு மே மற்றும் செப்டெம்பர் மாதங்களு க்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் தமிழ் மக்களைக் குறி

வைத்த தொடர்ச்சியான படுகொலைகளை கண் டது. இலங்கை இராணுவம் சிங்கள ஊர்காவல் படையினர் மற்றும் சிங்கள காடையர் களுடன் சேர்ந்து, தமிழ் குடியிருப்புகளை அழிப் பதற்கும், நூற்றுக்கணக்கானவர்களை படுகொலை செய் வதற்குமான தாக்குதல் திட்டங்களை தீட்டியது. சிங்களக் குடியேற்றத்தை எளிதாக்க உள்ளூர் தமிழ் மக்களை விரட்டியடிப்பதை இந்த நட வடிக்கை நோக்கமாகக் கொண்டது. இந்த வன் முறை காரணமாக 50,000 இற்கு மேற்பட்ட தமிழ் மக்கள் இடம்பெயர்ந்து மட்டக்களப்பு மற்றும் யாழ்ப்பாணத்தில் அமைக்கப்பட்ட அகதி முகாம்க ளில் தஞ்சடைந்தனர்.

தொடரும்…..

இலங்கையின் இனப்படுகொலையால் தமிழீழ மண் நனைந்துள்ளது – (பகுதி 1) – செல்வி ரேணுகா இன்பக்குமார் சட்டத்துறை இறுதியாண்டு மாணவி Western Sydney University  Australia